Το βασικό σύστημα αρχείων του Linux

Αυτό που διαπιστώνει ο νέος χρήστης Linux μετά την επιτυχή εγκατάσταση της διανομής που διάλεξε είναι ότι δεν ξέρει πού να ψάξει και τι να βρει...

Τα γραφικά εργαλεία βέβαια (file browser, πχ. Nautilus, Konqueror, Dolphin, Thunar) θα επιτρέψουν στο χρήστη να ανοίξει το "Υπολογιστής" και θα βρει τους δίσκους του και ένα άγνωστο "File System", το οποίο με λίγη φαντασία θα καταλάβει, ότι μάλλον είναι τα αρχεία του λειτουργικού...

Αυτό που είχε συνηθίσει ο προερχόμενος από τα Windows χρήστης, απλά δεν υπάρχει... Δηλαδή δεν θα βρει κανένα C:, A:, D: κτλ.. Αυτό που θα βρει είναι ένας φάκελος με πολλούς (απρόσμενα πολλούς! ) υποφακέλους. Όλοι με κάτι παράξενα ονόματα που δεν ξεπερνούν τους 4-5 χαρακτήρες. Και άντε πάλι κάποιων κάτι λέει το όνομά τους, οι άλλοι όμως;

Δεν χρειάζεται άγχος...

Το σύστημα αρχείων του λειτουργικού, αν κατανοηθεί, μπορεί να αγαπηθεί! Είναι σαφές και αυστηρό. Και δεν χρειάζεται ασφαλώς να το κατανοήσει ο μέσος χρήστης εις βάθος! Έτσι κι εμείς θα παρουσιάσουμε εδώ μόνο τα βασικά.

Πριν όμως από αυτό, να θυμίσουμε κάτι ακόμα. Στο Linux οι κρυφοί φάκελοι/ αρχεία δεν ορίζονται από τις ιδιότητες του φακέλου/ αρχείου, αλλά από την τελεία (.) μπροστά από το όνομά τους.

______________________

Αρχικά θεωρούμε ότι όλοι οι φάκελοι του λειτουργικού βρίσκονται στον ριζικό κατάλογο (root directory) που συμβολίζεται με μια σκέτη λοξή παύλα: /. Κάτω από αυτόν βρίσκονται όλοι οι υπόλοιποι. Αν και υπάρχουν μερικές διαφορές μεταξύ των φακέλων που συναντάμε στις διάφορες διανομές, η βασική φιλοσοφία παραμένει. Έτσι οι φάκελοι που θα βρούμε είναι:

--/bin
(binaries)
Τα εκτελέσιμα των πιο βασικών προγραμμάτων. Κοινά για το σύστημα και όλους τους χρήστες (υπερχρήστες και απλούς).

--/boot
Όπως λέει και η λέξη, ο φάκελος αυτός φιλοξενεί αρχεία απαραίτητα για την εκκίνηση του λειτουργικού.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν μερικά αρχεία, τα οποία θα αναφέρουμε παρακάτω.

--/dev
(devices)
Όλες οι συσκευές αναπαρίστανται στο λειτουργικό σαν αρχεία με ειδικές ρυθμίσεις.

--/etc
Γενικά περιέχει αρχεία ρυθμίσεων.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν μερικά αρχεία, τα οποία θα αναφέρουμε παρακάτω.

--/home
Μέσα σ' αυτόν τον φάκελο μπορούμε να νοιώθουμε σαν στο σπίτι μας.

Αν έχουμε φτιάξει περισσότερους του ενός χρήστες, τότε αυτοί φιλοξενούνται σε αντίστοιχους υποφακέλους με όνομα το όνομα χρήστη που χρησιμοποιούν για login.

Εδώ κάνουμε ό,τι θέλουμε, έχουμε πλήρη δικαιώματα πάντοτε, μπορούμε να φυλάμε τα αρχεία μας κτλ.. Σε αυτόν φιλοξενούνται και κρυφοί φάκελοι με τις ρυθμίσεις μας για τα περισσότερα προγράμματα που χρησιμοποιούμε (πχ. εδώ φυλάσσονται τα profile του Firefox στον κρυφό φάκελο ~/.mozilla). Ο φάκελος αυτός μπορεί να περιέχει τα αρχεία μας ταξινομημένα στις δημοφιλείς κατηγορίες "Documents", "Music", "Photos", "Videos" και ο,τιδήποτε άλλο, χωρίς να είναι υποχρεωτικό κάτι από αυτά. Είπαμε εδώ είναι το σπίτι μας! Κάνουμε ό,τι θέλουμε! Προσοχή μόνο με το φάκελο "Desktop", γιατί αυτός είναι ολόκληρη η επιφάνεια εργασίας μας!

Παρενθετικά να θυμίσουμε ότι αυτός ο φάκελος του χρήστη μας, δηλαδή ο /home/onoma_xristi συμβολίζεται με "~" για συντομία. Αυτό σημαίνει ότι αν συναντήσουμε σε κάποιον οδηγό την διαδρομή ~/Documents, αυτό αντιστοιχεί σε /home/onoma_xristi/Documents.

Τέλος, να σημειώσουμε ότι αυτός ο φάκελος φρόνιμο είναι να αντιστοιχηθεί (κατά την εγκατάσταση ας πούμε) σε μία ξεχωριστή κατάτμηση του σκληρού.

--/initrd
Φάκελος για την εκκίνηση του λειτουργικού. Δεν υπάρχει σε όλες τις διανομές.

--/lib
(libraries)
Βιβλιοθήκες. Πιο συγκεκριμένα διαμοιράσιμες βιβλιοθήκες του συστήματος και modules. Αντιστοιχούν κατά κάποιο τρόπο στα dll των Windows.

--/lost+found
Περιέχει αρχεία που σώθηκαν σε έκτακτες περιπτώσεις. Δεν είναι κάτι που θα μας απασχολήσει συχνά. Ίσως και ποτέ. Άλλωστε δεν είναι φάκελος του λειτουργικού, αλλά φάκελος που έχει κάθε κατάτμηση ξεχωριστά.

--/media
Σε αυτό τον φάκελο υπάρχουν άλλοι υποφάκελοι καθένας από τους οποίους αντιστοιχεί σε ένα προσαρτημένο τόμο (δίσκο/ κατάτμηση). Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να προσαρτήσουμε τις κατατμήσεις σε κάποιο άλλο σημείο, αλλά η τάξη είναι τάξη.
Με τον φάκελο αυτό θα ασχοληθούμε λίγο περισσότερο παρακάτω.

--/mnt
(mount=προσάρτηση)
Ο φάκελος αυτός διατίθεται για τις προσωρινές προσαρτήσεις κάποιων κατατμήσεων. Σε κάποιες διανομές δεν χρησιμοποιείται καθόλου εκ προεπιλογής. Είναι θέμα του χρήστη, αν θα τον χρησιμοποιήσει ποτέ.
Με τον φάκελο αυτό θα ασχοληθούμε λίγο περισσότερο παρακάτω.

--/opt
Είναι ο χώρος εγκατάστασης κάποιων προγραμμάτων του χρήστη. Μόνο συγκεκριμένα προγράμματα πρακτικά τον χρησιμοποιούν. Σίγουρα όμως είναι εφαρμογές τρίτων κατασκευαστών, όπως πχ. το Google Picasa.

--/proc
Ένα εικονικό σύστημα αρχείων για τις λειτουργίες του συστήματος και τους πόρους του (χρησιμοποιείται με τις εκδόσεις των πυρήνων 2.4 και 2.6)

--/root
Με απλά λόγια είναι το home του χρήστη root. Ο λογαριασμός root δεν χρησιμοποιείται από όλες τις διανομές και μπορεί να βρείτε τον φάκελο αυτό τελείως άδειο (άντε να έχει μερικά κρυφά αρχεία).

--/sbin
Περιέχει πολύ σημαντικά προγράμματα για τη διαχείριση του συστήματος.

--/srv
(services)
Πολύ συγκεκριμένη η χρήση του, η οποία αφορά σε δικτυακές εργασίες. Πιθανότατα θα τον βρείτε τελείως άδειο.

--/sys
Αντίστοιχης χρήσης με το /proc (χρησιμοποιείται στη σειρά 2.6)

--/tmp
(temporary)
Χώρος για χρήση από προγράμματα που απαιτούν την δημιουργία προσωρινών αρχείων. Τα περιεχόμενά του καθαρίζονται αυτόματα.

--/usr
Ένας μεγάλος υποκατάλογος του ριζικού συστήματος. Περιέχει φακέλους που συναντήσαμε στο ριζικό κατάλογο (πχ. bin, lib, sbin) μόνο που τα προγράμματα εδώ δεν αφορούν κρίσιμες υπηρεσίες ή μόνο τον administrator, αλλά είναι διαμοιράσιμα μεταξύ περισσοτέρων χρηστών.

--/var
(variable)
Περιέχει αρχεία μεταβλητού περιεχομένου. Χαρακτηριστικά εδώ είναι αποθηκευμένα όλα τα log του συστήματος, που αντανακλούν την εύρυθμη ή μη λειτουργία του.
Κάποια αρχεία εδώ παρουσιάζουν ενδιαφέρον και θα αναφερθούμε σε αυτά παρακάτω.

______________________

Αυτοί ήταν οι φάκελοι που θα βρείτε (εκτός μερικών εξαιρέσεων ανάλογα με τη διανομή σας). Όπου δεν κάναμε κανένα σχόλιο, σημαίνει ότι με αυτούς τους φακέλους ΔΕΝ χρειάζεται να ασχοληθείτε! Στους άλλους υπάρχουν κάποια αρχεία που μπορεί να χρειαστεί να ελέγξουμε ή/ και να επεξεργαστούμε κάποια φορά, οπότε θα αναφερθούμε ειδικότερα.

Να σημειώσουμε ότι όλοι οι φάκελοι πλην του /home απαιτούν αυξημένα δικαιώματα για να μπορείτε να τους επεξεργαστείτε. Αυτό προφανώς για λόγους ασφαλείας. Ακόμα να ξεκαθαρίσουμε ότι τα αρχεία ρυθμίσεων είναι απλά αρχεία κειμένου. Άρα τα επεξεργαζόμαστε με έναν κειμενογράφο, όπως τους gedit, kate, kwrite, nano κτλ.. Για να αποκτήσουμε δικαιώματα υπερχρήστη (administrator/ root) ανάλογα με τη διανομή μας μπορούμε να εισέλθουμε στο σύστημα με τον λογαριασμό root ή να παίρνουμε προσωρινά δικαιώματα σε μια συνεδρία τερματικού χρησιμοποιώντας συνήθως τις εντολές su ή sudo (προστρέξτε σε οδηγούς για την διανομή που χρησιμοποιείτε για πιο συγκεκριμένες οδηγίες).

Τώρα ας δούμε μερικά αρχεία ρυθμίσεων που μπορεί να μας απασχολήσουν.

/boot/grub/menu.lst
Κατά πάσα πιθανότητα ο bootloader (το πρόγραμμα που αναλαμβάνει τη φόρτωση του λειτουργικού) που εγκαταστήσατε ήταν ο GRUB. Τότε στην παραπάνω διαδρομή θα βρείτε το αρχείο που ρυθμίζει τι και πώς θα εμφανίζεται στην οθόνη επιλογής λειτουργικού κατά την εκκίνηση του υπολογιστή.

/etc/fstab
Το αρχείο αυτό ορίζει ποιες κατατμήσεις και πού θα προσαρτηθούν αυτόματα κατά την εκκίνηση του λειτουργικού ή μόλις γίνουν διαθέσιμες (πχ. εισαγωγή ενός οπτικού δίσκου ή μιας δισκέτας). Η "γλώσσα" που χρησιμοποιεί δεν είναι πολύ δύσκολη, αλλά χρειάζεται μια εξοικείωση. Επιφυλασσόμαστε για περισσότερες οδηγίες πάνω στο θέμα αυτό, που μας απασχολεί συχνά.

/etc/X11/xorg.conf
Το αρχείο που ρυθμίζει πολλές παραμέτρους του υλικού μας. Εδώ ρυθμίζεται εν μέρει το πληκτρολόγιο, η οθόνη και το κυριότερο η κάρτα γραφικών, που δυστυχώς απασχολεί ακόμα αρκετούς από μας. Κάθε διανομή όμως κάνει ελαφρώς διαφορετική χρήση αυτού του αρχείου και θα πρέπει να το επεξεργάζεστε μόνο κατά τις οδηγίες που θα βρίσκεται από άτομα που εμπιστεύεστε.

/media
Τον φάκελο αυτό χρησιμοποιούμε συνήθως για να ορίζουμε το σημείο προσάρτησης (mount point) κατατμήσεων που φορτώνονται με την εκκίνηση του λειτουργικού. Το σημείο προσάρτησης είναι πάντα ένας υποφάκελος του /media, πχ. /media/Windows ή /media/External-disk. Η αυτόματη προσάρτηση γίνεται μέσω του fstab που ήδη αναφέραμε.

/mnt
Δεν διαφέρει σε τίποτα από το /media, εκτός του ότι μας επιτρέπει να βάλουμε μια τάξη. Δηλαδή ας θεωρήσουμε ότι στο /media προσαρτούμε τις κατατμήσεις (δίσκους) που χρησιμοποιούμε συνέχεια, ενώ στο /mnt θα προσαρτήσουμε κάτι σε μια έκτακτη περίπτωση. Αυτά όμως δεν είναι απόλυτα και συνδέονται με τη φιλοσοφία της κάθε διανομής.

/usr
Ενδιαφέρει το χρήστη κυρίως όταν θέλει να ψάξει για κάποιο λόγο χειροκίνητα ένα εκτελέσιμο αρχείο. Για παράδειγμα ένα πρόγραμμα που δεν έφτιαξε αυτόματα εγγραφή για το μενού και πρέπει να αναζητηθεί στο φάκελο που εγκαταστάθηκε (πιθανώς /usr/bin).

Χρήσιμη εδώ είναι η εντολή whereis (που κάνει ό,τι λέει το όνομά της ). Αν ψάχνουμε να βρούμε που είναι εγκατεστημένο ένα πρόγραμμα, τα χνάρια του οποίου χάσαμε για κάποιο λόγο, δίνουμε για παράδειγμα:

ΚΩΔΙΚΑΣ

whereis firefox

και παίρνουμε αμέσως την καταλυτική απάντηση:

ΠΑΡΑΘΕΜΑ

firefox: /usr/bin/firefox /etc/firefox /usr/lib/firefox /usr/share/firefox

Δεν είναι κάτι όμως που χρειάζεται να μάθει ο αρχάριος χρήστης, καθώς θα χρειάζεται σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις. Πάντως τα εργαλεία υπάρχουν.

Θα ασχοληθούμε λίγο ακόμα με τα παραπάνω paths στην τελευταία παράγραφο του άρθρου.

/var
Αποθηκεύονται σαν backup τα πακέτα εγκατάστασης που κατεβάζουμε μέσω του Διαχειριστή πακέτων της διανομής μας για μελλοντική χρήση (για να μην χρειάζεται να τα ξανακατεβάσουμε). Ανάλογα με τον διαχειριστική πακέτων της διανομής σας, ο φάκελος μπορεί να είναι ο /var/cache/apt (apt-get/ apt-rpm), /var/cache/yum (yum), /var/cache/zypp/packages (Zypper), /var/packages (netpkg), /var/slapt-get (Slackware), /var/cache/pacman/pkg (Arch) κ.ά..



/var/log
Περιέχει log των συμβαμάτων του συστήματος. Το πιο κοινά χρησιμοποιούμενο ίσως είναι το /var/log/messages. Αν το παρακολουθήσετε για λίγη ώρα, συνδέοντας ένα φλασάκι για παράδειγμα θα καταλάβετε περί τίνος πρόκειται. Για αυτό βέβαια είναι εύκολη η δημιουργία ημιγραφικών εργαλείων επισκόπησης των αλλαγών, όπως στο Ubuntu στη διαδρομή System - Administration - System Log.

______________________

Τελειώνοντας ας κάνουμε μία νύξη και για κάτι πιο προχωρημένο, αλλά άμεσα συνδεόμενο με την παραπάνω περιγραφή.

Όταν πληκτρολογούμε εντολές στην κονσόλα, αυτές φυσικά αντιστοιχούν σε εκτελέσιμα αρχεία (σύνολο εντολών = προγράμματα). Τα αρχεία αυτά όμως, για να μπορέσουν να εκτελεστούν απευθείας από ένα τερματικό χωρίς να καθοριστεί η διαδρομή του εκτελέσιμου αρχείου πρέπει να βρίσκονται σε κάποιες συγκεκριμένες διαδρομές. Δηλαδή κάθε εκτελέσιμο που βρίσκεται στις διαδρομές αυτές μπορεί να εκτελεστεί άμεσα από την κονσόλα.

Οι φάκελοι στους οποίους φιλοξενούνται αυτά τα αρχεία είναι συγκεκριμένοι και είναι κάποιοι από αυτούς που προαναφέραμε. Μπορούμε να τους "ανακαλύψουμε" δίνοντας την εντολή:

ΚΩΔΙΚΑΣ

echo $PATH

Θα μας επιστρέψει κάτι σαν:

ΠΑΡΑΘΕΜΑ

/home/prts2/bin:/usr/local/sbin:/usr/local/bin:/usr/sbin:/usr/bin:/sbin:/bin:/usr/games

Αυτό σημαίνει ότι ό,τι πρόγραμμα υπάρχει μέσα σε αυτούς τους φακέλους μπορεί να εκτελείται σαν απλή εντολή από ένα τερματικό.

Οποιοδήποτε πρόγραμμα είναι εγκατεστημένο εκτός των παραπάνω διαδρομών, μπορεί να εκτελεστεί από κονσόλα μόνο μέσω του πλήρους path προς το εκτελέσιμο. Για παράδειγμα, έστω ότι κατέβασα μια δοκιμαστική έκδοση του Firefox και θέλω να την δοκιμάσω. Κατεβάζω και αποσυμπιέζω τα αρχεία του προγράμματος στην επιφάνεια εργασίας μου και βρίσκω το εκτελέσιμο αρχείο της εφαρμογής. Αν ήθελα να χρησιμοποιήσω την κονσόλα, θα έπρεπε να δώσω ~/Desktop/firefox/firefox...

Βέβαια μπορούμε να προσθέσουμε στο PATH νέες διαδρομές, αλλά πρώτον αυτό μπορεί να προκαλέσει θέματα ασφαλείας και μπερδέματα, αν δεν γνωρίζουμε, και δεύτερον αυτό θα χρειαστεί σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις και σταματούμε εδώ, γιατί έχουμε ξεφύγει.

______________________

Αυτά εν ευλόγω συντομία και απευθυνόμενοι σε αρχάριους χρήστες. Όποιος θέλει να εντρυφήσει στο σύστημα αρχείων του Linux παραπέμπεται στις ιστοσελίδες που παρατίθενται πιο κάτω.

Για το forum του e-pcmag.gr, prts_1

Ελπίζουμε το άρθρο να φανεί χρήσιμο στους χρήστες που εισέρχονται στη διαφορετική δομή του λειτουργικού αυτού και να το αγαπήσουν με τον τρόπο τους.

Υπότιτλοι: Εργαλεία και επιλογές, Subtitle workshop, συγχρονισμός κλπ

I)... Εισαγωγή:
Ένα αρχείο υποτίτλων έχει συνήθως επέκταση .srt (subrip) ή .sub (microDVD) και περιέχει δύο βασικές πληροφορίες:
1. το κείμενο που θα εμφανίζεται και
2. τις στιγμές έναρξης και λήξης της εμφάνισης του σχετικού κειμένου – υπότιτλου, στην οθόνη.
Επειδή είναι πιο δημοφιλή και ευκολονόητα, θα υποθέσουμε ότι τα αρχεία υποτίτλων με τα οποία δουλεύουμε είναι αρχεία τύπου subrip, δηλαδή έχουν επέκταση .srt.

Το κείμενο μπορεί να έχει περισσότερες από μία γραμμές και (ολόκληρο ή τμήμα του), να περιέχεται σε ειδικούς χαρακτήρες – σύμβολα όπως τα: και ή και τα και που χρησιμοποιούνται για μορφοποίηση σε italics ή και σε bold αντίστοιχα, του περιεχόμενου κειμένου.
Η στιγμή έναρξη & λήξης, δίνεται σαν χρόνος, στα αρχεία .srt, με ώρα, λεπτά, δευτερόλεπτα και χιλιοστά του δευτερολέπτου. Ένα τέτοιο αρχείο περιέχει κομμάτια της μορφής (αν το δούμε πχ με το σημειωματάριο):

7
00:00:31,437 --> 00:00:35,636
" Ένας σπουδαίος πολιτισμός δεν κατακτάται,
εάν πρώτα δεν καταστραφεί εκ των έσω" W.Durant

…όπου το νούμερο 7 είναι ο α/α (αύξων αριθμός) του συγκεκριμένου κομματιού-υπότιτλου και το κείμενο θα εμφανίζεται στην οθόνη σε δύο γραμμές, με πλάγια μορφοποίηση (italics) - εκτός από το όνομα W.Durant.


II)... Τα προβλήματα:
Το βασικό πρόβλημα που μπορεί να παρουσιαστεί με ένα αρχείο υποτίτλων είναι αυτό του λανθασμένου συγχρονισμού. Αυτό σημαίνει ότι ο υπότιτλος θα εμφανίζεται διαφορετική στιγμή στην οθόνη μας, από την στιγμή που εκφέρει τα σχετικά λόγια ο ηθοποιός μας.

Ένα δεύτερο πρόβλημα είναι να έχουμε διαφορετικό αριθμό αρχείων υποτίτλων από εκείνο των αρχείων βίντεο της ταινίας μας. Χρειαζόμαστε τόσα αρχεία υποτίτλων, όσα και τα «κομμάτια» της ταινίας που έχουμε.

Τρίτο πρόβλημα αποτελεί ο χειρισμός υπότιτλων, ταινιών σε μορφή DVD. Επειδή εδώ θα έχουμε 4-5 αρχεία .vob και ο player του Subtitle Workshop δεν μπορεί να προβάλει ολόκληρη την ταινία (μόνο κάθε αρχείο .vob ξεχωριστά), δεν θα μπορούμε να ελέγξουμε εύκολα τον συγχρονισμό των υποτίτλων. Χώρια που συνήθως μια ταινία dvd περιέχει extra μενού, αδιάφορους υπότιτλους και διάλογους σε τρίτες γλώσσες, που δημιουργούν ένα μικρό χάος.

Ένα τέταρτο πρόβλημα είναι η άθλια, βιαστική και ανορθόγραφη μετάφραση των αρχείων υπότιτλων που κατεβάζουμε, αλλά ας το αφήσουμε για την ώρα…

III)... Τα εργαλεία – Πηγές:
Από τα πληρέστερα εργαλεία για έλεγχο, επιδιόρθωση ή και δημιουργία – μετάφραση ενός αρχείου υποτίτλων είναι το Subtitle Workshop.
Είναι free, το κατεβάζετε από εδώ: http://www.urusoft.net/downloads.php?lang=1 και το εγκαθιστάτε χωρίς προβλήματα. Ένα δεύτερο πρόγραμμα που χρησιμοποιείται για εξαγωγή υπότιτλων από μία dvd ταινία είναι το Subrip – free και αυτό, που μπορείτε να κατεβάσετε από την λίστα με τα προγράμματα του greeksubs εδώ: http://www.greeksubs.com/programs.php

Μερικά από τα sites που φιλοξενούν ελληνικούς υποτίτλους είναι τα ακόλουθα:
http://www.greeksubs.com
http://www.subs4u.gr
http://divxstation.com (σε διάφορες γλώσσες)
http://dvd.stuff.gr
http://titles.box.sk (σε διάφορες γλώσσες)
http://www.subdb.net (σε διάφορες γλώσσες)
http://www.divxsubtitles.net (σε διάφορες γλώσσες)


IV)... Προβολή υπότιτλων κατά την αναπαραγωγή (χωρίς ενσωμάτωση)

Το πιο απλό που μπορεί να γίνει είναι να κατεβάσετε το DirectVobSub από εδώ:
http://www.free-codecs.com/download/DirectVobSub.htm
και να το εγκαταστήσετε. Αν έχετε εγκαταστήσει κάποιο πακέτο codec’s όπως το K-lite είσαστε επίσης καλυμμένοι. Μετά ανοίγετε κανονικά το αρχείο βίντεο σας με player που υποστηρίζει DirectShow, όπως ο ενσωματωμένος στα windows και θα προβάλλονται συγχρόνως με την ταινία και οι υπότιτλοι.
Προσοχή όμως! Aυτό θα δουλέψει μόνο όταν έχετε αρχείο βίντεο όπως ένα .avi και όχι με ταινία σε dvd. Επιπλέον χρειάζεται το srt και το avi να βρίσκονται στον ίδιο φάκελο και να έχουν το ίδιο όνομα (πχ video.avi & video.srt). Στην περίπτωση dvd, πρέπει να ενσωματώσετε τους υπότιτλους σε αυτό, με κάποιο πρόγραμμα όπως το ConvertXtoDVD.


V)... Πως δουλεύουμε όταν έχουμε διαφορετικό αριθμό αρχείων υποτίτλων και αρχείων βίντεο.

Είναι η περίπτωση όπου έχουμε ένα αρχείο βίντεο και δύο ή περισσότερα αρχεία υποτίτλων ή δύο και πλέον αρχεία βίντεο και ένα αρχείο υποτίτλων. Η λύση στις περιπτώσεις αυτές είναι ανάλογη με το πρόβλημα. Είτε θα ενώσουμε τα ξεχωριστά αρχεία υποτίτλων, είτε θα σπάσουμε το ένα που θα υπάρχει, σε όσα κομμάτια χρειάζεται. Μετά από αυτό μπορούμε να κάνουμε τους ελέγχους και τις αλλαγές που πρέπει (ή θέλουμε) να γίνουν.

Ένωση αρχείων υποτίτλων:
Πηγαίνεις Tools --> Join subtitles... (ή πατάς Ctrl+J). Ανοίγει έτσι το πλαίσιο του join subtitles

και με κλικ στο Add επιλέγεις και προσθέτεις, με την σειρά που πρέπει να είναι, τους κομματιασμένους υπότιτλους που θες να ενώσεις. Αν η σειρά για κάποιο λόγο είναι λάθος, με κλικ και σύρσιμο, μπορείς να αλλάξεις θέση σε έναν υπότιτλο στη λίστα, μεταφέροντάς τον στη σωστή θέση.
Αν θέλουμε να φορτωθεί το ενωμένο αρχείο για έλεγχο και επεξεργασία αμέσως μετά την ένωση, τσεκάρουμε το load file after joining and saving, ενώ για να υπολογιστούν εκ νέου οι χρονισμοί του δεύτερου αρχείου υποτίτλων ώστε να βγει σωστά και ο χρονισμός του τελικού, ενιαίου αρχείου μας, πρέπει να τσεκάρουμε το recalculate time values.
Η διαδικασία ολοκληρώνεται με κλικ στο Join, οπότε και μας ζητείται το όνομα και η θέση αποθήκευσης του νέου, ενωμένου πλέον, αρχείου υποτίτλων της ταινίας μας.

Σπάσιμο αρχείου υποτίτλων:
Στην απλούστερη περίπτωση, θα έχουμε την ταινία μας χωρισμένη σε δύο αρχεία βίντεο οπότε θα θέλουμε να σπάσουμε και το ενιαίο αρχείο υποτίτλων μας σε δύο κομμάτια. Ξεκινάμε την αναπαραγωγή του πρώτου μας βίντεο και βλέπουμε μέχρι ποιον υπότιτλο δείχνει. Επιλέγουμε αυτόν τον υπότιτλο και πηγαίνουμε:
Tools --> Split subtitle… (ή πατάμε Ctrl+T). Εμφανίζεται το πλαίσιο του split subtitle με ανοικτή την καρτέλα “simple” και τσεκαρισμένο το selected item (είναι ο υπότιτλος που έχουμε επιλέξει – αυτός με τον οποίο τελειώνει το πρώτο βίντεο μας).

Βλέπετε ότι το SW έχει ήδη προτείνει όνομα για το κάθε αρχείο υπότιτλου που θα φτιαχτεί, φάκελο προορισμού και τον τύπο του αρχείου (subrip είναι τα .srt αρχεία). Τσεκάρουμε και το recalculate time values και με ένα κλικ στο split έχουμε τελειώσει. Στην οθόνη μας έχει παραμείνει το ενιαίο αρχείο. Τα κομμάτια που φτιάξαμε βρίσκονται στο “output directory” και από εκεί θα τα ανοίξουμε για τους ελέγχους μας.
Εναλλακτικά μπορούμε να επιλέξουμε το «σπάσιμο» να γίνει με Given time, τσεκάροντας την αντίστοιχη επιλογή και δίνοντας τον σχετικό χρόνο (που θα είναι η διάρκεια του βίντεο μας) ενώ υπάρχουν και άλλοι τρόποι που δεν θα χρησιμοποιήσουμε ποτέ.
Η διαδικασία δεν αλλάζει ουσιαστικά αν θέλουμε να σπάσουμε ένα αρχείο υποτίτλων σε περισσότερα κομμάτια. Μπορεί να γίνει όμως αρκετά περίπλοκη και μάλλον δεν αξίζει τον κόπο.

VI)... Ένωση / σπάσιμο / διαγραφή υποτίτλων (όχι αρχείων)
Μπορούμε να ενώσουμε δύο διαδοχικούς υπότιτλους σε έναν. Ο χρόνος λήξης του νέου υπότιτλου θα είναι τώρα ο χρόνος λήξης του δεύτερου από τους δύο υπότιτλους που ενώθηκαν. Αυτό γίνεται επιλέγοντας τους δύο προς ένωση υπότιτλους και πατώντας
edit --> subtitles --> combine (ή Ctrl+K). Για παράδειγμα οι:
26
00:06:18,200 --> 00:06:21,500
Γιατί τους αφήνεις να σου φέρονται έτσι;

27
00:06:21,680 --> 00:06:23,200
Να είσαι δυνατός.

…..με την ένωση θα γίνουν έτσι:
26
00:06:18,200 --> 00:06:23,200
Γιατί τους αφήνεις να σου φέρονται έτσι;
Να είσαι δυνατός.

Αντίστοιχα μπορούμε να σπάσουμε ένα υπότιτλο, επιλέγοντας ακριβώς πως θα γίνει η διάσπαση. Μαρκάρετε τον προς διάσπαση υπότιτλο και πηγαίνετε edit --> texts --> Divide lines… Στο παράθυρο που θα ανοίξει μπορείτε να κάνετε τις επιμέρους ρυθμίσεις, αποκοπή κειμένου, μεταφορά από το ένα τμήμα στο άλλο κλπ.

Αν θέλουμε να διαγράψουμε έναν υπότιτλο απλά τον επιλέγουμε και πατάμε Delete.


VII)... Έλεγχος σφαλμάτων σε αρχεία υποτίτλων:

Το SW έχει την δυνατότητα να κάνει έλεγχο για σφάλματα σε ένα αρχείο υποτίτλων. Το τι θα ελέγξει καθορίζεται από τις επιλογές μας. Οι επιλογές γίνονται στην καρτέλα “Check for”, από το μενού tools --> information & errors --> settings.

Προσωπικά στην καρτέλα "check for", έχω κρατήσει όλες τις επιλογές στα δύο πρώτα κομμάτια («lines without letters» εώς και «subtitles over two lines») και από το τρίτο κομμάτι τα "repeated subtitles", "- in subtitles with one line" και "unnecessary spaces".
Στην καρτέλα advanced δίνεις το μέγιστο/ελάχιστο χρόνο παραμονής ενός υπότιτλου (που θα ελεγχθεί με το too long/short durations) όπως και το μέγιστο μήκος μιας γραμμής υποτίτλων (πλήθος χαρακτήρων).

Ο έλεγχος ξεκινά πατώντας το F9.

Σημειώστε ότι αυτά καθορίζουν το τι θα σου δείξει σαν σφάλμα (βάζει κόκκινα και bold γράμματα στον υπότιτλο που βρίσκει λάθος), ο έλεγχος του SW (πατώντας το F9). Δεν αλλάζει τίποτα στον υπότιτλο. Μια στάση του δείκτη του mouse πάνω από ένα σφάλμα, σου λέει τι σφάλμα είναι αυτό.


IIX)... Επιδιόρθωση σφαλμάτων σε αρχεία υποτίτλων:

Αν εμπιστεύεστε το αυτόματο fix του SW μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε. Σε τι θα γίνει αυτόματα fix, καθορίζεται από τις επιλογές στην αντίστοιχη καρτέλα.
Με F11 διορθώνεται το σφάλμα του επιλεγμένου υπότιτλου και με F10 όλα τα σφάλματα (όσα είναι τσεκαρισμένα στην καρτέλα του fix) σε όλους τους υπότιτλους.

Στην πράξη είναι καλύτερα να κάνετε τις διορθώσεις ή κάποιες από αυτές, με το “χέρι” μετακινούμενοι από σφάλμα σε σφάλμα πατώντας F12. Θα έχετε καλύτερο έλεγχο έτσι, αφού μπορεί να διαφωνείτε με κάποια διόρθωση. Για παράδειγμα σε περίπτωση overlapping subtitles (όπου ο χρονισμός ενός υπότιτλου μπλέκει με τον χρονισμό του επόμενου) το SW προσαρμόζει τους χρόνους του δεύτερου υπότιτλου ενώ μπορεί διόρθωση να θέλει ο προηγούμενος.


IX)... Εξαγωγή υπότιτλων από ταινία DVD.

Τρέχουμε το subrip (SR για συντομία) και πηγαίνουμε file --> open Vob(s). Ανοίγει το παράθυρό του: What to do?
Πατάμε στο open IFO και ανοίγουμε το .ifo αρχείο που αντιστοιχεί στην ταινία μας. Είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος από όλα τα .ifo που θα υπάρχουν εκεί.

Επάνω, στο language stream, επιλέγουμε τον υπότιτλο που θέλουμε να εξάγουμε (πχ ο αγγλικός). Προσέχουμε να είναι τσεκαρισμένο το Autoselect matching VOBs. Αφού βεβαιωθούμε ότι τα πεδία στο last time code είναι όλα στο 0 και ότι είναι τσεκαρισμένο το «SubPictures to Text via OCR» είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε και πατάμε Start.
Πως δουλεύει το πρόγραμμα: η εξαγωγή βασίζεται σε οπτική αναγνώριση χαρακτήρων (optical character recognition = OCR). Δηλαδή το πρόγραμμα «διαβάζει» κάθε χαρακτήρα που υπάρχει σε ένα κείμενο υπότιτλου και μας ζητάει να δηλώσουμε ποιος είναι αυτός. Μετά πηγαίνει στον επόμενο χαρακτήρα που δεν αναγνωρίζει (χαρακτήρες που δηλώθηκαν ήδη, δεν τους ξαναρωτάει). Παράλληλα συγκρατεί και τον χρονισμό κάθε υπότιτλου.

Εδώ δηλώσαμε ότι ο χαρακτήρας που μας δείχνει είναι το h και πατώντας ΟΚ θα πάμε στο επόμενο. Αν ο χαρακτήρας είναι σε bold, italic ή με υπογράμμιση (ή έτσι θέλουμε εμείς να σημειωθεί), τσεκάρουμε το σχετικό κουτάκι δίπλα, πριν πατήσουμε το ΟΚ. Αν αμφιβάλουμε για την μορφοποίηση, καλύτερα να μην τσεκάρουμε κανένα κουτάκι. Σημειώστε επίσης ότι έναν χαρακτήρα με μορφοποίηση σε πχ italics, δεν θα τον αναγνωρίσει αν δεν τον έχει ξαναδεί, έστω και αν έχει «δει» τον ίδιο χαρακτήρα (χωρίς μορφοποίηση) πριν.
Όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία (παίρνει ~10 λεπτά) μπορούμε να σώσουμε το αρχείο υποτίτλων μας σαν subrip (.srt) πηγαίνοντας file --> save as
ή αν επιθυμούμε άλλο τύπο πχ MicroDvd (.sub) να τον επιλέξουμε πηγαίνοντας στο
output format --> set output format και κάνοντας τις σχετικές επιλογές (προσοχή στο FrameRate του .sub – να είναι ίδιο με τις ταινίας).

Η χρησιμότητα της όλης διαδικασίας, βρίσκεται στο ότι το εξαγόμενο αρχείο υποτίτλων έχει άψογο συγχρονισμό οπότε μπορούμε να προχωρήσουμε στην μετάφρασή του στην γλώσσα που μας ενδιαφέρει (ή να αντιγράψουμε το χρονισμό του σε αρχείο με ελληνικούς υπότιτλους).


X)... Μεταφράζοντας…

Εδώ ανοίγουμε το ξενόγλωσσο αρχείο μας με το SW και πατάμε Ctrl+U. Ανοίγει ένα δεύτερο τμήμα στο παράθυρο του SW που γράφει translation.

Πληκτρολογώντας στο κάτω δεξιά πλαίσιο του translation μεταφράζουμε ένα προς ένα κάθε υπότιτλο μέχρι τέλους. Προσοχή στο save. Mας ενδιαφέρει το μεταφρασμένο αρχείο οπότε επιλέγουμε:
File --> save --> translated (ή translated as) για να σώσουμε αυτό και όχι το αρχικό, ξενόγλωσσο.
Γενικά δεν είναι δύσκολη η μετάφραση μιας ταινίας. Η ομιλία είναι συνήθως απλή, χωρίς τεχνική ή επιστημονική ορολογία, οπότε λίγες γνώσεις και ένα απλό λεξικό αρκούν. Να θυμάστε όμως ότι τίποτα σχεδόν, δεν μεταφράζεται αυτολεξεί, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις που θα κάνετε μετάφραση «διαισθητική» βασιζόμενοι στο τι θέλει να πει ο ηθοποιός και όχι στο τι λέει πχ σε περίπτωση που λέει μια παροιμία ή εκφράσεις αργκό!
Επειδή όμως η διαδικασία της μετάφρασης είναι χρονοβόρα, μπορεί να θέλετε να δουλέψετε με το «ταπεινό» σημειωματάριο των windows.
Ανοίγετε σε ένα παράθυρο με το σημειωματάριο, το ελληνικό, κακοχρονισμένο, .srt και σε διπλανό παράθυρο το ξενόγλωσσο και αρχίζετε τα copy – paste κειμένου από το ελληνικό στο ξένο (αντικαθιστώντας το ξενόγλωσσο κείμενο). Είναι πιο γρήγορο από την πληκτρολόγηση κειμένου από το μηδέν, αλλά θέλει προσοχή μη σβήσετε κάτι που δεν πρέπει (όπως πχ τους χρονισμούς).


XI)... Συγχρονισμός:

Υποθέτουμε την ιδανική περίπτωση όπου έχουμε ένα αρχείο βίντεο και ένα αντίστοιχο, αρχείο υποτίτλων (αν δεν ισχύει αυτό... split ή join ανάλογα...).
Ανοίγουμε το Subtitle Workshop (SW για συντομία) και πατάμε:
File --> load subtitle… για να εισάγουμε τους υπότιτλους μας και
Movie --> open… για να ανοίξουμε το αρχείο της ταινίας μας. Αν πρόκειται για dvd, ανοίγουμε το πρώτο από τα «μεγάλα» .vob (συνήθως έχει μέγεθος ~1GB) και ξεκινάμε τους ελέγχους με αυτό. Δεν θα βγάλουμε γενικό συμπέρασμα αλλά είναι ασφαλές να υποθέσουμε ότι αν ο χρονισμός είναι λάθος απ’την αρχή θα είναι και στην συνέχεια, ενώ μπορούμε να δούμε και το είδος του σφάλματος.

Ξεκινάμε την αναπαραγωγή και παρατηρούμε αν υπότιτλοι και ομιλία είναι συγχρονισμένοι. Αν όλα ξεκινούν καλά, τσεκάρουμε σε επόμενο διάστημα κοκ.

α. Όλοι οι υπότιτλοι έχουν την ίδια χρονική μετατόπιση.
Ας υποθέσουμε ότι από την αρχή όλοι οι υπότιτλοι εμφανίζονται νωρίτερα (ή αργότερα) για συγκεκριμένο και σταθερό χρόνο. Πχ ο ηθοποιός πρωτο-μιλάει στο 00:00:25,725 ο σχετικός υπότιτλος εμφανίζεται στο 00:00:20,725 και αυτή η διαφορά (εμφάνιση 5sec νωρίτερα) είναι σταθερή σε όλους τους υπότιτλους. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προσθέσουμε 5 δευτερόλεπτα χρόνο, σε όλους τους υπότιτλους.

Μέθοδος set delay:
Πατάμε Ctrl+D οπότε εμφανίζεται το πλαίσιο του Set delay. Eπιλέγουμε πρόσημο +, ανεβάζουμε τον χρόνο σε 5 δευτερόλεπτα (00:00:05,000), τσεκάρουμε το «for all the subtitles» ώστε η αλλαγή να γίνει σε κάθε υπότιτλο και πατάμε Apply.

Αν η εμφάνιση των υποτίτλων γινόταν αργότερα από την αντίστοιχη ομιλία, απλά θα αλλάζαμε το πρόσημο στο set Delay σε ( - ).

Μέθοδος απλής προσαρμογής (με τον πρώτο και τον τελευταίο διάλογο).
Ξεκινάς την ταινία μέχρι να φτάσεις στο σημείο που είναι να εμφανιστεί ο πρώτος υπότιτλος (πχ όταν αρχίζει να μιλά ο ηθοποιός) και πατάς pause. Σημειώνεις αυτή την χρονική στιγμή - την βλέπεις κάτω απ’την οθόνη προβολής, δεξιά. Είναι ο επάνω χρόνος – ο κάτω είναι η συνολική διάρκεια του βίντεο.
Έπειτα πηγαίνεις προς το τέλος της ταινίας και σημειώνεις την χρονική στιγμή που πρέπει να εμφανιστεί ο τελευταίος υπότιτλος στην ταινία.
Τέλος πηγαίνεις Edit --> Timings --> Adjust --> Adjust subtitles (ή πατάς Ctrl+B)
δίνεις στην καρτέλα simple, στα first spoken line και last spoken line τους αντίστοιχους χρόνους που έχεις σημειώσει πριν και πατάς το Adjust!

Φυσικά η “spoken line” δεν είναι απαραίτητο να είναι “spoken” = ομιλία δηλαδή. Απλά να είναι ένας υπαρκτός υπότιτλος, ο πρώτος ή ο τελευταίος.

β. Τμήματα υποτίτλων με διαφορετική χρονική μετατόπιση:
Εδώ ένα τμήμα υπότιτλων εμφανίζεται νωρίτερα και ένα άλλο αργότερα (ή πάλι νωρίτερα αλλά με άλλη χρονική μετατόπιση). Αυτό μπορεί να συμβεί πχ στην περίπτωση που το αρχείο υποτίτλων μας προέρχεται από συνένωση δύο αρχείων υποτίτλων.

Μέθοδος set delay:
Ο απλούστερος τρόπος διόρθωσης είναι πάλι με Ctrl+D, με την διαφορά ότι θα έχουν επιλεγεί από πριν οι συγκεκριμένοι υπότιτλοι (με την ίδιου τύπου, χρονική ανακολουθία) και στο πλαίσιο του Set delay θα επιλεγεί το «for selected subtitles».
Η επιλογή των ξεχωριστών υποτίτλων γίνεται με Ctrl+κλικ, σε καθένα από αυτούς που θέλουμε να «πειράξουμε».

Επαναλαμβάνουμε την διαδικασία επιλέγοντας κάθε φορά το «σετ» των υπότιτλων που θέλουμε να φτιάξουμε και ρυθμίζοντας + ή – στο set delay, όπως και τον χρόνο διόρθωσης, ανάλογα με το πρόβλημα σε κάθε «σετ».

Μέθοδος προχωρημένης προσαρμογής (επιλογή πολλών σημείων συγχρονισμού)
Αυτή δουλεύει ως εξής:
Αρχικά, στην πρώτη ατάκα όπου δεν εμφανίζεται υπότιτλος εκεί που θα έπρεπε, πατάμε pause (ακριβώς τη στιγμή πχ που ο ήρωας θα ξεκινήσει να μιλάει). Επιλέγουμε τον υπότιτλο που πρέπει να εμφανίζεται τότε (θα είναι το 1ο σημείο συγχρονισμού). Πατάμε το τελευταίο κουμπάκι κάτω από την οθόνη αναπαραγωγής που έχει το σύμβολο S (=add subtitle/video synchronization point). Θα εμφανιστεί το παράθυρο του Adjust subtitles με ανοικτή την καρτέλα του advanced mode και θα περιέχει τον χρόνο που είχε ο υπότιτλος πριν, και εκείνον που θα πρέπει να πάρει για να εμφανίζεται συγχρονισμένα. Το σημείο συγχρονισμού πάντα είναι ο χρόνος εκκίνησης του υπότιτλου.

Επαναλαμβάνουμε την διαδικασία για μερικούς ακόμα υπότιτλους, όσους κρίνουμε ότι πρέπει να προσθέσουμε και πατάμε Adjust! Σημειώστε ότι το παράθυρο του Adjust subtitles είναι μεταφέρσιμο και μπορείς να επιλέγεις και άλλα σημεία συγχρονισμού χωρίς να σε εμποδίζει.
Επιπλέον υπάρχουν κάποιες επιλογές στο Adjust subtitles με σημαντικότερες αυτές κάτω από το: «If time is outside the points scope» που καθορίζουν το τι θα συμβεί στους υπότιτλους που βρίσκονται «έξω» από τους μαρκαρισμένους ως σημεία συγχρονισμού.
Το προεπιλεγμένο extrapolate έχει σαν αποτέλεσμα να προσαρμοστούν όλοι οι υπότιτλοι που υπάρχουν ακόμα και εκτός των υπότιτλων-σημείων συγχρονισμού, ανάλογα με τους χρόνους εκείνων, βάση ειδικών αλγορίθμων.
Το Return original time (no changes) θα έχει σαν συνέπεια να μην πειραχτούν οι υπότιτλοι έξω από τα σημεία συγχρονισμού. Αυτό είναι χρήσιμο αν θέλεις να φτιάξεις τους υπότιτλους πχ από τον 100 μέχρι και τον 200 χωρίς να πειράξεις τους υπόλοιπους.
Το Return displacement of neighbour point δουλεύει περίπου όπως το extrapolate (αλλάζει όλους τους υπότιτλους) αλλά με την διαφορά ότι θα χρησιμοποιηθεί όταν ο σωστός χρονισμός του επιλεγμένου υπότιτλου είναι πριν από το πρώτο σημείο συγχρονισμού (ή μετά το τελευταίο – εκτός ορίων δηλαδή). Πχ όταν θα έχεις σαν πρώτο σημείο συγχρονισμού, υπότιτλο που εμφανίζεται στο 00:00:20,500 ενώ πρέπει να εμφανίζεται στο 00:00:15,500. Αν δεν το χρησιμοποιήσεις στην περίπτωση αυτή και δουλέψεις με το extrapolate, θα πάρεις τρελούς χρόνους σαν αποτέλεσμα του adjust.

γ. Ο χρονισμός χάος!
Είναι η χειρότερη περίπτωση όπου όλοι οι υπότιτλοι έχουν ξεφύγει εντελώς, με πολλά μικρά κομμάτια να εμφανίζονται πριν την ώρα τους, άλλα να καθυστερούν, η χρονική διαφορά να είναι ασταθής και αυτό να επαναλαμβάνεται σε όλη την ταινία.
Οι καλύτερες λύσεις είναι:
1. να προσαρμόσουμε το αρχείο υποτίτλων μας, στα FPS της ταινίας μας. Αν δείτε ότι όλοι οι υπότιτλοι παρουσιάζουν αυξανόμενη χρονική απόκλιση π.χ. καθυστερούν και η καθυστέρηση είναι ασταθής και αυξανόμενης διάρκειας, είναι σχεδόν βέβαιο πως το αρχείο που έχετε κατεβάσει, έχει «παραχθεί» από ταινία διαφορετικών FPS (χαμηλότερων για το παράδειγμα πχ 25 FPS) σε σχέση με την «έκδοση» της ταινίας που έχετε (πχ 29,97 FPS). Το αντίστροφο θα συμβαίνει αν δείτε ότι οι υπότιτλοι «βιάζονται» με αυξανόμενη «βιασύνη». Συνήθως οι ταινίες είναι στα 25 (βίντεο .avi) ή στα 29,97 FPS (νεότερα dvd).
2. να αναζητήσουμε και να κατεβάσουμε άλλο αρχείο υποτίτλων που να ταιριάζει με την ταινία μας,
3. να χρησιμοποιήσουμε την προηγούμενη μέθοδο της προχωρημένης προσαρμογής, επιλέγοντας όσα περισσότερα σημεία συγχρονισμού μπορούμε. Θεωρητικά μπορούμε να διαλέξουμε κάθε υπότιτλο σαν σημείο συγχρονισμού και
4. να κατεβάσουμε ή να εξάγουμε ένα ξενόγλωσσο αρχείο υποτίτλων με σωστό χρονισμό. Αν η ταινία μας περιέχει άλλα αρχεία υποτίτλων, όπως σε ένα dvd, η εξαγωγή γίνεται με χρήση προγράμματος όπως το subrip. Έπειτα είτε θα ξεκινήσουμε μετάφραση, είτε θα αντιγράψουμε τον χρονισμό από το σωστά συγχρονισμένο ξενόγλωσσο αρχείο, στο ελληνικό.


XII)… FPS και Input FPS

Input FPS είναι τα FPS της ταινίας από την οποία φτιάχτηκε το αρχείο υποτίτλων μας. FPS είναι τα FPS της ταινίας για την οποία θα κάνεις τον έλεγχο – διόρθωση των υποτίτλων. Αυτά πρέπει να είναι ίδια. Αλλάζεις το FPS μόνο όταν πρέπει να μετατρέψεις ένα αρχείο υποτίτλων που φτιάχτηκε με ταινία διαφορετικών FPS από αυτήν που έχεις. Οι σχετικές επιλογές είναι αριστερά στο παράθυρο του SW. Πχ
Q: Πως μετατρέπω ένα 25 FPS, αρχείο υποτίτλων σε 29,97?
A: Βάζεις το "Input FPS" στο 25, φορτώνεις το αρχείο υποτίτλων και ρυθμίζεις το "FPS" σε 29,97.


XIII)... Αντιγραφή - προσαρμογή των χρόνων από άλλο αρχείο.

Είναι χρήσιμο όταν έχεις ένα αρχείο υποτίτλων με σωστά ελληνικά αλλά λάθος χρονισμό και ένα π.χ. ξενόγλωσσο, όπου ο χρονισμός είναι σωστός. Υπάρχουν δύο παραλλαγές:
1. Όταν το ξενόγλωσσο έχει ίδιους σε αριθμό και «περιεχόμενο» υπότιτλους, με το ελληνικό. Στην περίπτωση αυτή φορτώνεις το αρχείο με τα ελληνικά (τον λάθος χρονισμό) και πηγαίνεις: Edit --> timings --> Read timings from file.
Έτσι ανοίγει μενού απ’όπου επιλέγεις το αρχείο με τον σωστό χρονισμό, (που θέλεις να αντιγράψεις) και αυτό ήταν. Οι χρονισμοί του μεταφέρθηκαν στο ελληνικό αρχείο.
2. Αν τα δύο αρχεία έχουν διαφορετικό αριθμό υποτίτλων, αλλά ο πρώτος και ο τελευταίος ταιριάζουν, δηλαδή μεταφέρουν την ίδια ομιλία, τότε αφού έχεις ανοίξει το ελληνικό - ασυγχρόνιστο αρχείο, πηγαίνεις:
Edit --> timings --> Adjust --> Adjust to synchronized subtitles και ανοίγεις το συγχρονισμένο αρχείο.

Γενικές παρατηρήσεις:
1. Ο καλύτερος τρόπος για να έχετε συγχρονισμένο αρχείο από ταινία dvd είναι η εξαγωγή από το dvd ενός ενσωματωμένου υπότιτλου (με subrip) και η μετέπειτα μετάφρασή του.
2. Για να μην καταλήξει η οθόνη μας …βιβλίο, φροντίζουμε ο κάθε υπότιτλος να μην ξεπερνά τις δύο γραμμές (αν και μερικές φορές όπως στην έναρξη μιας ταινίας, όπου μπορεί να υπάρχουν εκτενή κείμενα, μας εξυπηρετεί να ανεβάζουμε τον αριθμό αυτό – όχι πάνω από 4 γραμμές πάντως),
3. Η χρονική διάρκεια κάθε υπότιτλου πρέπει να είναι «λογική», σε σχέση πάντα και με το κείμενο. Είναι παράλογο πχ να έχεις διάρκεια 6sec για υπότιτλο που περιέχει απλά και μόνο την λέξη «ναι» και εξίσου παράλογο να έχεις διάρκεια 700msec για υπότιτλο που περιέχει ένα «κατεβατό», αφού δεν θα προλάβεις έτσι να το διαβάσεις.
4. Ο α/α ή το πλήθος των υπότιτλων δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία. Μπορείτε να αλλάξετε το πλήθος, για παράδειγμα διαγράφοντας έναν υπότιτλο ή ενώνοντας δύο συνεχόμενους διαδοχικούς υπότιτλους χωρίς συνέπειες. Συνίσταται για παράδειγμα να διαγράφετε τους υπότιτλους όπου αναγράφεται ο «δημιουργός» τους (βρίσκεται στην αρχή ή στο τέλος συνήθως) για καλύτερο έλεγχο του συγχρονισμού.
5. Για τους απλούστερους ελέγχους – διορθώσεις δεν απαιτείται να παίζει το βίντεο με τον ενσωματωμένο player του SW. Μπορείτε πάντα να έχετε την ταινία να αναπαράγεται με τον player της Microsoft και να κάνετε έλεγχο συγχρονισμού πρόχειρα συγκρίνοντας τους χρόνους στο αρχείο των υποτίτλων και τον χρόνο που φαίνεται σε κάθε πρόγραμμα αναπαραγωγής. Έλεγχο (με το F9) και διορθώσεις (με το F11), μπορείτε και τώρα να κάνετε όπως και να δουλέψετε με την μέθοδο του set delay (Ctrl+D) – αλλά όχι και με τα σημεία συγχρονισμού.
6. Η περίπτωση του συγχρονισμού υπότιτλων όταν η ταινία είναι dvd, χρειάζεται ειδικό χειρισμό ακριβώς επειδή το SW δεν μπορεί να προβάλει ολόκληρη την ταινία (όλα τα vob μαζί). Αν έχετε τον ελληνικό υπότιτλο (λάθος χρονισμένο) και το dvd περιλαμβάνει και μία ξένη γλώσσα που, έστω και μερικώς, κατανοείτε, εξάγετε το σχετικό .srt (με το subrip) σημειώστε κάποια χαρακτηριστικά σημεία χρονισμού (οπωσδήποτε αρχικού/τελικού υπότιτλου και άλλων 2-3 ενδιάμεσων σημείων), φορτώστε το ελληνικό .srt στο SW και βάλτε σαν movie το πρώτο μεγάλο .vob. Σταματήστε την αναπαραγωγή, επιλέξτε τον αρχικό υπότιτλο και πατώντας το S, εισάγετε τον σωστό χρόνο με τριπλό κλικ μέσα στο σχετικό κουτάκι του new time (από τα σημεία χρονισμού που έχετε σημειώσει πριν). Πηγαίντε στο επόμενο υπότιτλο που έχετε σημειώσει και κάντε τα ίδια. Συνεχίστε με τους υπόλοιπους που έχετε σημειώσει, μέχρι τον τελικό. Κλικ στο Adjust (θυμίζω ότι το παράθυρο του adjust είναι μεταφέρσιμο, θα το τραβάτε σε μια άκρη να μην σας ενοχλεί και όταν επιλέγετε τον υπότιτλο που θέλετε ως σημείο συγχρονισμού, θα πατάτε το S από τα κουμπάκια του προγράμματος) και είμαστε ΟΚ.

Υπηρεσίες των Windows XP

ι περισσότερες υπηρεσίες (services) των Windows XP, είναι κατά το default setup του λειτουργικού ανοικτές (είτε ως "αυτόματες είτε ως "μη αυτόματες"), έτσι ώστε να μην οδηγήσουν σε προβλήματα οποιαδήποτε απαίτηση κάθε χρήστη.
Γνωρίζοντάς τες, θα μπορούμε να απενεργοποιούμε όσες πραγματικά δεν πρόκειται ποτέ να χρειαστούμε, απελευθερώνοντας σεβαστή ποσότητα πόρων από το σύστημά μας.

Από δω και κάτω οι αναφορές θα έχουν να κάνουν με την αγγλική έκδοση, ενώ στις παρενθέσεις θα αναφέρεται η αντιστοιχία της ελληνικής.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Πως μπαίνω στις υπηρεσίες;
Πηγαίνοντας Start (Έναρξη) / Run (Εκτέλεση), γράφοντας services.msc και πατώντας enter
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Πως αλλάζω τον τύπο εκκίνησης κάθε υπηρεσίας;
Κάνοντας δεξί κλικ στο όνομα αυτής, επιλέγοντας properties (ιδιότητες), και επιλέγοντας το αντίστοιχο σημείο απ το startup type (τύπος εκκίνησης). Οι τιμές είναι τρεις: Automatic (Αυτόματη), Manual (Μη Αυτόματη) και Disabled (Απενεργοποίηση).
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΠΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΘΟΥΝ (ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε χρήστη)


-Alerter (Υπηρεσία ειδοποίησης)
Αν δεν ανήκετε σε κάποιο δίκτυο και δεν παίρνετε ούτως ή άλλως ειδοποιήσεις από τον διαχειριστή, μπορείτε να προβείτε στην απενεργοποίησή της

-Automatic Updates (Αυτόματες ενημερώσεις)
Δεν ενδείκνυται να είναι στο αυτόματο για όσους αρκούνται να αναβαθμίζουν χειροκίνητα τα WinXP τους με τα τελευταία critical updates και security patches, ή για αυτούς που αρκούνται με το Autopatcher που εκδίδεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Επίσης δεν βοηθάει κανένα χρήστη με pstn σύνδεση (που να κατεβάσεις τον τεράστιο όγκο security updates).
Σημ: είναι μια λύση για να γλυτώσετε και από το ενοχλητικό WGA, αν βέβαια το θεωρείτε ενοχλητικό...

-Clipbook (Πρόχειρες σελίδες)
Υπηρεσία που με την εγκατάσταση του SP2 από manual γίνεται disabled

-Error Reporting Service (Υπηρεσία αναφοράς σφαλμάτων)
Η ίδια η Micro$oft έχει πάρει πάμπολες τέτοιες αναφορές. Δεν χρειάζεται και τη δική σας.

-FastUser Switching Compatibility (Συμβατότητα FastUser Switching)
Σας χρειάζεται και είναι βολική όταν σε ένα pc μπαίνουν πολλοί χρήστες. Αν είστε ο μόνος κάτοχός του, αυτή η υπηρεσία μπορεί να πάει από κει που ρθε.

-Fax και Print Spooler (Fax και Ουρά εκτύπωσης)
Αν στέλνετε φαξ μέσω του μόντεμ σας, ή έχετε εκτυπωτή αυτές οι δύο υπηρεσίες που πάνε πακέτο σας χρειάζονται οπωσδήποτε. (Αν κλείσει η print spooler κλείνει και η άλλη). Αν τίποτα απ τα δύο δεν σας ενδιαφέρει, ασφαλώς και μπορείτε να τις κλείσετε.

-Human Interface Devices (HID Input Service)
Σχετίζεται με την ομαλή λειτουργία κάποιων συσκευών που ούτε η ίδια η Micro$oft δεν γνωρίζει (όχι δεν είναι τα γνωστά περιφερειακά που ξέρουμε, ούτε τα mp3players, usb sticks κλπ)

-IMAPI CD-Burning COM (Υπηρεσία IMAPI CD Burning COM)
Εάν χρησιμοποιείτε τη λειτουργία εγγραφής cd μέσω των tasks του windows explorer, αυτή η υπηρεσία είναι για σας. Ειδάλλως μπορείτε να την κλείσετε. Δεν απενεργοποιούνται οι ιδιότητες εγγραφής που γίνονται μέσω άλλων προγραμμάτων.

-Indexing Service (Υπηρεσία ευρετηρίου)
Ναι καλά διαβάσατε, είναι η γνωστή υπηρεσία η οποία βελτιώνει τις ταχύτητες αναζήτησης όταν ψάχνουμε για κάποιο αρχείο/φάκελο με τ όνομά του. Καταναλώνει μεγάλους πόρους όμως ακόμα και όταν δεν την χρησιμοποιείτε. Για κάποιον που δεν χάνει τόσο εύκολα τα αρχεία του και δεν πολυχρησιμοποιεί το search των windows, αυτή η υπηρεσία είναι άχρηστη. (Απενεργοποιώντας αυτή την υπηρεσία δεν απενεργοποιείται η Αναζήτηση στα Windows).

-Machine Debug Manager
Όσοι δεν χρησιμοποιούν το Visual Studio και δεν είναι developers να ασχολούνται με το debuging εφαρμογών, καλύτερα να απενεργοποιήσουν την υπηρεσία αυτή. Στο δικό μου pc είχε την ευθύνη για πολλά κολλήματα που διορθώθηκαν ως δια μαγείας με την απενεργοποίησή της. Μάλιστα η ίδια η MS προτρέπει να κάνετε το ίδιο! Με τη συγκατάβαση λοιπόν και της μαμάς...

-Messenger (Υπηρεσία μηνυμάτων)
Εξ ορισμού disabled με την εγκατάσταση του SP2. Σχετίζεται με μηνύματα στο τοπικό δίκτυο και όχι με τον Windows Live Messenger.

-MS Software Shadow Copy Provider Service
Για όσους χρησιμοποιούν το Microsoft Backup Utility είναι χρήσιμη. Για τους άλλους...

-NetMeeting Remote Desktop Sharing
Για τους περισσότερους που δεν χρησιμοποιούν το NetMeeting αυτή η υπηρεσία είναι άχρηστη εντελώς.

-Network DDE & Network DDE DSM
Εξ ορισμού απενεργοποιημένες με την εγκατάσταση του SP2

-NT LM Security Support Provider (Υπηρεσία παροχής υποστήριξης ασφάλειας LM NT)
Απαραίτητη μόνο για όσους χρησιμοποιούν την Telnet υπηρεσία (ξέρουν αυτοί), η οποία Telnet είναι και απενεργοποιημένη εξ ορισμού με την εγκατάσταση του SP2. Απενεργοποιήστε τη όλοι οι υπόλοιποι.

-Performance Logs and Alerts (Αρχεία καταγραφής επιδόσεων & ειδοποιήσεις)
Καταγράφει τις επιδόσεις του υπολογιστή και του δικτύου. Παραμένει στο manual και δεν καταναλώνει ιδιαίτερα πόρους. Αν δεν σας ενδιαφέρουν αυτά, απενεργοποιήστε την.

-Portable Media Serial Number (Υπηρεσία αριθμού σειράς φορητού στοιχείου πολυμέσων)
Αν σταματήσει η υπηρεσία αυτή δεν θα γίνεται downloading απ το player στο pc, κομματιών τα οποία έχουν κλείδωμα DRM. Κατά τ άλλα...

-Remote Desktop Help Session Manager (Υπηρεσία περιόδου λειτουργίας της βοήθειας απομακρυσμένης επιφάνειας εργασίας)
Αν δεν είστε remote user, και το να μπείτε στο pc σας από κάπου αλλού δεν σας καίει ιδιαίτερα, κλείστε την τελείως.

-Remote Registry (Απομακρυσμένο Μητρώο)
Ομοίως με παραπάνω και χειρότερα ακόμα! Αν δεν σας συναρπάζει να μπαίνετε στο pc σας από αλλού και να πειράζετε τη registry κλείστε αυτή την υπηρεσία όσο είναι καιρός!

-Removable Storage (Αφαιρούμενα μέσα αποθήκευσης)
Απαραίτητη ως manual σε όσους διαθέτουν Zip Drives, Tape Drives, Graphic Pens κλπ.

-Routing and Remote Access (Δρομολόγηση & απομακρυσμένη πρόσβαση)
Επιτρέπει την dial in πρόσβαση στον υπολογιστή όταν αυτός βρίσκεται σε LAN ή WAN δίκτυα. Εξ ορισμού disabled με το SP2.

-Secondary Logon (Δευτερεύουσα σύνδεση)
Η ίδια η MS περιγράφει: " Enables starting processes under alternate credentials"
που σημαίνει οτι ένας απλός (μη administrator χρήστης), μπορεί μέσω του "Run as.." (Εκτέλεση ως...) να τρέξει εκτελέσιμα αρχεία που κατά κανόνα δεν έχει το δικαίωμα να τρέξει. Δε σφάξανε...

-Security Center (Κέντρο Ασφαλείας)
Εχμ...εδώ γίνεται η μάχη...Λοιπόν. Προσωπικά μιας και χρησιμοποιώ άλλα προγράμματα προστασίας, το έχω απενεργοποιήσει. Όσοι αρκούνται στο ενσωματωμένο Antivirus - Firewall εγώ πάω πάσο.

-Server (Διακομιστής)
Υποστηρίζει την κοινή χρήση αρχείων και εκτυπωτών σε τοπικό δίκτυο (file and print share)

-Smart Card
Χειρίζεται τις smart cards που έχετε. Αν δεν έχετε δώστε σ αυτή την υπηρεσία τη δυνατότητα να μην χειρίζεται τίποτα!

-SSDP Discovery Service (Υπηρεσία εντοπισμού SSDP)
Χειρίζεται τις UPnP συσκευές ενός δικτύου (ποιές;;;). Δεν γνωρίζω περισσότερα, είναι εξ ορισμού disabled με την εγκατάσταση του SP2.

-System Restore Service (Υπηρεσία επαναφοράς συστήματος)
ΠΟΛΥ ΧΡΗΣΙΜΗ υπηρεσία. ΟΜΩΣ. Πολλοί χρήστες δουλεύουν προγράμματα image όπως το Norton Ghost, φτιάχνουν ένα image του δίσκου τους και όταν χρειαστεί το επαναφέρουν. Αυτοί λοιπόν οι χρήστες πιθανότατα δεν την θέλουν αυτή την υπηρεσία. Η απενεργοποίηση αυτής της υπηρεσίας, αυξάνει δραματικά τον ελεύθερο χώρο στο σκληρό δίσκο. Όσοι δεν γνωρίζουν να πέρνουν back up με image και την κλείσουν, σε πιθανό crash θα τρέχουν και δεν θα φτάνουν!

-Task Scheduler (Χρονοδιάγραμμα εργασιών)
Απαραίτητη για αυτούς που θέτουν κάθε λογής πρόγραμμα να τρέχει σε συγκεκριμένο χρόνο όταν λείπουν απ τον υπολογιστή τους (schedules). Αν δεν ενδιαφέρεται κάποιος για αυτό μπορεί να την κλείσει την υπηρεσία.

-Telnet
Υπηρεσία που κατηγορήθηκε για θέματα ασφαλείας, απενεργοποιείται με την εγκατάσταση του SP2.

-Terminal Services (Υπηρεσία τερματικού)
Εαν χρησιμοπιείτε προγράμματα remote desktop (όπως πχ το VNC), αλλά και όσοι χρησιμοποιούν την FastUser Switching Compatibility (Συμβατότητα FastUser Switching) που έχει περιγραφεί παραπάνω σας χρειάζεται και αφήστε τη ως manual.

-Themes (Θέματα)
Ακριβώς αυτό που λέει. Αν την κλείσετε δεν πρόκειται ποτέ να δείτε θέματα στα Windows παρά μόνο το Windows Classic Style. Αν δεν σας συγκινούν τα γραφικά και θέλετε την απόλυτη ταχύτητα, αυτή η υπηρεσία προσφέρεται για απενεργοποίηση. (Δεν είναι τυχαίο που στα 2003 Server είναι εξ ορισμού απενεργοποιημένη).

-Uninterruptible Power Supply (Αδιάλειπτη παροχή ενέργειας)
Χρησιμότατη για το UPS σας. Αν έχετε,...αν όχι, δεν σας χρειάζεται.

-Universal Plug and Play Device Host (Κεντρικός υπολογιστής συσκευών τοποθέτησης & άμεσης λειτουργίας)
Σχετίζεται άμεσα με την SSDP Discovery Service (Υπηρεσία εντοπισμού SSDP). Οι συσκευές Universal Plug & Play δεν έχουν σχέση με τις γνωστές Plug n play.

-Volume Shadow Copy Provider (Σκιώδες αντίγραφο τόμου)
Άλλη μια υπηρεσία που σχετίζεται με το Microsoft Backup Utility. Όσοι δεν το χρησιμοποιούν μπορούν να την απενεργοποιήσουν.

-Windows Firewall/Internet Connection Sharing (Τείχος Προστασίας / Κοινόχρηστη Σύνδεση Στο Ίντερνετ)
Η πιο αμφιλεγόμενη υπηρεσία. Όσοι χρησιμοποιούν την κοινόχρηστη σύνδεση σε 2 ή και παραπάνω pc τους δεν πρέπει να την πειράξουν. Το αμφιλεγόμενο είναι αλλού. Σε αυτούς που έχουν έναν υπολογιστή. Πολλοί υποστηρίζουν οτι και κάποιο firewall άλλης εταιρείας να έχεις εγκατεστημένο, θα πρέπει να την αφήσεις ανοικτή αυτή την υπηρεσία. Εγώ προσωπικά είμαι με τους...άλλους οι οποίοι την έχουν απενεργοποιήσει. Το pc τα πάει περίφημα και χωρίς αυτή!

-Windows Image Acquisition (Λήψη εικόνας Windows)
Αν τυγχάνει να μην έχετε ούτε κάμερα ούτε σκάνερ, μπορείτε να την απενεργοποιήσετε. Ειδάλλως αφήστε την ως έχει.

-Wireless Zero Configuration (Αρχική ρύθμιση παραμέτρων ασύρματης επικοινωνίας)
Χρησιμότατη στο στήσιμο ασύρματων δικτύων. Τι; Δεν έχετε ασύρματο δίκτυο και ούτε πρόκειται να βάλετε; Disable it!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟ AUTOMATIC ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΠΟΥΝ MANUAL


-Background Intelligent Transfer Service (Υπηρεσία έξυπνης μεταφοράς στο παρασκήνιο)
Βοηθά στο resume των αυτόματων ενημερώσεων των Windows, σε περίπτωση που αυτές για κάποιο λόγο διακοπούν. Γι αυτούς που δεν θέλουν να έχουν automatic το Windows Updates, η υπηρεσία μπορέι να μπει άνετα ως manual.

-Help and Support (Βοήθεια και υποστήριξη)
Είναι ο κλασσικός helper των Windows (Start/Help and support), και manual να μπει δεν υπάρχει πρόβλημα. Ειδικά για όσους τον βρίσκουν και ολίγον τρισάθλιο μπορεί να απενεργοποιηθεί. Φυσικά μετά δεν θα τρέχει καθόλου έτσι;

-IPSEC Services (Υπηρεσία IPSEC)
H περιγραφή της MS αναφέρει: Manages IP security policy and starts the ISAKMP/Oakley (IKE) and the IP security driver. Με manual mode δεν έχω συναντήσει κάποιο πρόβλημα.

-TCP/IP NetBIOS Helper (Πρόγραμμα βοήθειας TCP/IP NetBios)
Η υπηρεσία προσφέρει κάτι που τείνει να εξαφανιστεί στα σημερινά δίκτυα.

-Windows Time (Υπηρεσία ώρας των Windows)
Εδώ γελάμε. Δηλαδή και τι δεν κάνει η MS να φάει το bandwidth. Με το που συνδεθώ στο διαδίκτυο, αμέσως να τρέξουν τα Windows να συγχρονίσουν το ρολογάκι μου. Δηλαδή αυτό το καημένο ρολογάκι δεν συγχρονίζεται από τη μητρική; Ναι θα μου πεις, αλλά άμα τελειώσει η μπαταρία; Τότε δεν θα ανοίγει καν ο υπολογιστής! Στο ρολόι θα κολλήσουμε;


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΙΣ ΠΕΙΡΑΞΕΤΕ


-Computer Browser (Αναζήτηση υπολογιστή)
Ανανεώνει και βρίσκει τους υπόλοιπους υπολογιστές σε ένα δίκτυο. Αν δεν υπάρχει δίκτυο δεν είναι απαραίτητη η απενεργοποίησή της μιας και σταματάει μόνη της η υπηρεσία και δεν επιβαρύνει το σύστημα

-COM+ Event System (Σύστημα συμβάντων COM+)
Η υπηρεσία εξαρτά την System Event Notification (Ειδοποίηση συμβάντων συστήματος). Αν κλείσει η μια κλείνει και η άλλη. Αφήστε την ως έχει καλύτερα.

-Cryptographic Services (Υπηρεσία κρυπτογράφησης)
Η υπηρεσία αυτή έχει να κάνει με την επιβεβαίωση των υπογραφών των αρχείων των Windows. Ένα κλασικό παράδειγμα που όλοι έχουμε δει να δουλεύει αυτή η υπηρεσία είναι η ενημέρωση που πέρνουμε κατά τη διαδικασία εγκατάστασης non digitally signed drivers. Δική μου εκτίμηση είναι να παραμείνει στο αυτόματο.

-DCOM Server Process Launcher (Εκκινητής διεργασίας DCOM)
Χωρίς ιδιαίτερες συστάσεις, απλώς απαραίτητος.

-DHCP Client (Πρόγραμμα πελάτης DHCP)
Με αυτή την υπηρεσία ο υπολογιστής σας παίρνει την ΙΡ για να συνδεθεί στο internet. No comments.

-Event Log (Καταγραφή συμβάντων)
Και να θέλατε δεν σταματάει. Άκρως πολύτιμη υπηρεσία, καταγράφει το οτιδήποτε συμβεί στον υπολογιστή σας και το αναφέρει συνήθως μέσω κωδικοποιημένων errors (events), Αυτά θα τα βρείτε στο Control Panel (Πίνακας Ελέγχου) / Administrative Tools (Εργαλεία Διαχείρησης) / Event Viewer

-HTTP SSL
Νέα υπηρεσία η οποία προστίθεται με την εγκατάσταση του SP2. Προσθέτει ασφάλεια για ιστοσελίδες που ήδη χρησιμοποιούν https όπως είναι σελίδες τραπεζών κλπ. Η υπηρεσία εγκαθίσταται ως manual, και δεν υπάρχει κανένας λόγος να την πειράξετε.

-Logical Disk Manager (Διαχείρηση λογικού δίσκου)
Ενημερώνει για νέους σκληρούς δίσκους αλλά και για την κατάσταση των υπάρχοντων.

-Network Connections (Συνδέσεις δικτύου)
Βασικότατη για dial-up συνδέσεις. Κοντρολάρει γενικότερα τη σύνδεση του Η/Υ με το δίκτυο οπότε ούτε οι χρήστες dsl θα πρέπει να την απενεργοποιήσουν.

-Plug and Play (Τοποθέτηση & άμεση λειτουργία)
Αν την κλείσετε δεν πρόκειται ποτέ ο υπολογιστής σας να βρει καμία usb συσκευή

-Remote Access Connection Manager (Διαχείρηση σύνδεσης απομακρυσμένης πρόσβασης)
Η περιγραφή της MS είναι λιτή και κατανοητή. Δημιουργεί μια νέα σύνδεση δικτύου. Don't touch it!!

-Remote Procedure Call (Κλήση απομακρυσμένης διαδικασίας)
Η σημαντικότερη όλων. Δεν μπορείτε να τη σταματήσετε (SP2). Ένα σωρό υπηρεσίες εξαρτώνται απ αυτήν. Ο blaster που είχε βγει πριν χρόνια, χτυπούσε τη συγκεκριμένη υπηρεσία (κάτι ήξερε). Αυτό που μπορείτε να κάνετε όμως είναι το εξής:
Κάντε δεξί κλικ properties (ιδιότητες) και πηγαίνετε στην δεύτερη καρτέλα recovery. Αλλάξτε όλες τις επιλογές "restart service" σε "take no action" (ήταν το κλασσικό tip όταν πρωτοχτύπησε ο blaster).

-Shell Hardware Detection (Αναζήτηση υλικού από το κέλυφος)
Άμεσα συνδεόμενη με το autoplay των cd-roms, dvd-roms

-System Event Notification (Ειδοποίηση συμβάντων συστήματος)
Μπορεί να μην τη χρησιμοποιούν τόσο τα windows όσο άλλα προγράμματα. Αφήστε την ως έχει.

-Telephony (Τηλεφωνία)
Διαχειρίζεται τη σύνδεσή σας με το Internet. Don't touch it!

-Windows Audio (Ήχος των Windows)
No comments please...

-Windows Installer
Χρησιμεύει για να εγκαθίστανται προγράμματα που χρησιμοποιούν αρχεία .msi αφήστε την ως έχει.

-Windows Management Instrumentation ('Οργανα διαχείρησης των Windows)
Αν θέλετε να κάνετε έναν υπολογιστή να μη δουλεύει απενεργοποιήστε τη!

-Windows Management Instrumentation Driver Extensions (Επεκτάσεις προγρ. οδήγησης οργάνων διαχείρησης Windows)
Ελέγχει και διαχειρίζεται τους οδηγούς (drivers) των συσκευών. Το αξιοπερίεργο είναι πως δεν υπάρχει αυτή η υπηρεσία στα Windows XP Home.

-Workstation (Σταθμός Εργασίας)
Απαραίτητη υπηρεσία καθώς εξαρτώνται πολλές απ αυτήν. Αφήστε την ως έχει στο αυτόματο.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Αυτά τα...ολίγα ως τώρα, θυμηθείτε, θα συναντήσετε περισσότερες υπηρεσίες όταν ανοίξετε το services.msc
Όσες δεν έχουν αναφερθεί παραπάνω και είναι ως Αυτόματες, μην τις πειράξετε!
Επίσης πολλά προγράμματα προσθέτουν εκεί μέσα και δικές τους υπηρεσίες. Χαρακτηριστικά είναι όλα τα antivirus, το Adobe Photoshop CS2 (Adobe LM Service), πολλές εκδόσεις του AutoCad, πολλά προγράμματα ftp servers, το Diskeeper, το Perfect Disk, το πακέτο drivers της NVidia, πολλές εκδόσεις του MS Office, το Spyware Doctor, προγράμματα backup, και για τελευταίο άφησα τον Windows Live Messenger o οποίος μου άφησε την "Υπηρεσία κοινής χρήσης USN Journal Reader του Messenger" η οποία "έφαγε πόρτα"
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Υπόψην οτι για να πιάσουν οι αλλαγές που κάνετε χρειάζεται οπωσδήποτε επανεκκίνηση του συστήματος.


Σημ: Η απενεργοποίηση συγκεκριμένων υπηρεσιών, μπορεί να επιφέρει άσχημα αποτελέσματα στην σταθερότητα του υπολογιστή σας, δεν ευθύνομαι για κανένα από αυτά.

Windows Xp Tips And Tricks, how to...

• ΞΕΚΛΕΙΔΩΜΑ ΚΩΔΙΚΟΥ ACCOUNT
Αν έχετε βάλει κωδικό στο account των ΧΡ και έχετε επιλέξει να βλέπετε αρχεία μόνο εσείς, να ξέρετε ότι αν πάθουν ζημιά τα XP η ξαναπεράσετε από πάνω τα XP τότε τα έγγραφα αυτά δεν θα ξεκλειδώνουν.
Για να μπορέσετε να τα ξεκλειδώσετε κάντε τα εξής:
Στον Windows Explorer, Tools->Folder Options->View και κάτω-κάτω ξετσεκάρετε την επιλογή Single File sharing.
Μετά επιλέγετε τον φάκελο η τους φακέλους που είναι κλειδωμένοι, δεξί κλικ->Properties->Security->Advanced->Owner και μόλις ανοίξει ένα pop-up που σας προτείνει να πάρετε το ownership να είστε καταφατικοί.

• KΛΕΙΔΩΣΤΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΣΤΑ WINDOWS ΧΡ
Το file system NTFS που χρησιμοποιούν τα Windows ΧΡ θεωρείται ιδιαίτερα ασφαλές καθώς προσφέρει πολλές προχωρημένες δυνατότητες ασφάλειας. Με το EFS (Encrypted Filesystem) μπορείτε να εξασφαλίσετε τα δεδομένα σας από αδιάκριτα μάτια, ακόμα και απο αυτά που έχουν πρόσβαση στον υπολογιστή σας.
Το EFS κωδικοποιεί ολόκληρα αρχεία, με τρόπο ποu κανεις άλλος εκτός από εσάς μπορεί να ανοίξει. Για να έχετε άμεση πρόσβαση στο EFS ανοίξτε το Registry editor και βρείτε την εγγραφή:
ΗΚΕΥ_LOCAL_MACHINE \Software\Microsoft\ Windows\CurrentVersion \Εχρlorer\Advanced
Κάντε δεξί κλικ στο δεξί παράθυρο και δημιουργήστε μια νέα εγγραφή (new -> Dword value) EncryptionContextMenu. Με διπλό κλικ στην καταχώρηση αuτή, δώστε την τιμή "1". Αν τα κάνατε όλα σωστά το EFS θα είναι στη διάθεσή σας στο μενού pop-Up (δεξί κλικ στα αρχεία) με την ένδειξη encoding/decoding.

• ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΟ ΜΕΝΟΥ ΕΝΑΡΞΗΣ ΣΤΑ Win XP
πηγαίνετε στο μητρώο και στο κλειδί HKEY_CURRENT_USER\ControlPanel\ Desktop\MenuShowDelay
αλλάξτε την στάνταρ τιμή 400 σε μια μικρότερη.

• ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ DR WATSON
Άλλο ένα από τα ανεπιθύμητα features των Windows ΧΡ είναι ότι κάθε φορά που ένα πρόγραμμα κάνει crash τα Windows ΧΡ σπεύδουν να εκκινήσουν τον Dr. Watson.
Αυτός στέλνει στη Microsoft μέσω Internet μια αναφορά του σφάλματος.
Αν θέλετε να τον απενεργοποιήσετε :
Πηγαίνετε στο start και από εκεί control panel -> system. Πηγαίνετε στην καταχώρηση advanced και κάντε κλικ στο error reporting. Από εκεί κάντε κλικ στο disable error report και απενεργοποιήστε το box που αναφέρει δίπλα but notifyme when critical errors occur.
Με αυτόν τον τρόπο καθιστάτε τον Dr. Watson σιωπηλό μάρτυρα των τεκταινόμενων στον υπολογιστή σας.


• Ποια είναι η διαδικασία λειτουργίας του XXX προγράμματος στα Windows XP;
Όταν αντιμετωπίζετε προβλήματα, μπορείτε να ανατρέξετε για βοήθεια και πληροφορίες που διευκρινίζουν τη διαδικασία λειτουργίας του εκάστοτε προγράμματος που χρησιμοποιείτε. Αυτό μπορείτε να το πετύχετε μέσω του Task Manager τον οποίο μπορείτε να ανοίξετε πατώντας Ctrl-Alt-Del. Στο συγκεκριμένο παράθυρο μπορείτε να βρείτε πολύ περισσότερες πληροφορίες από αυτές που νομίζετε ότι υπάρχουν. Ανοίξτε το στηλοθέτη Διαδικασίες 'Processes', κάντε κλικ στο προβολή 'View' Επιλογη στήλων 'Select Columns'. Εδώ μπορείτε να προσθέσετε χρήσιμες πληροφορίες όπως PID, CPU time, και peak memory usage που σχετίζονται με κάθε process-to από το κεντρικό Processes παράθυρο.

• Ξέρετε ότι η Microsoft μαζι με τα Windows XP σας δίνει και έναν κατάσκοπο της;
Ανοίξτε ένα παράθυρο DOS, στο prompt γράψτε NET USER και πατήστε enter. Θα δείτε ότι η εντολή θα σας επιστρέψει μεταξύ άλλων και ένα χρήστη με το όνομα support_388945a0.
Αυτός ο χρήστης ΔΕΝ είστε εσείς.
Καλό θα ήταν να τον σβήσετε γράφοντας NET USER /delete Support_388945a0.

• Επιτάχυνση στη χρήση του δικτύου
Μερικές φορές τα ΧΡ αργούν έως 30 sec όταν επιχειρούν να προσπελάσουν ένα πόρο στο δίκτυο, διότι ψάχνουν για την ύπαρξη Scheduled Tasks. Για να απενεργοποιήσετε αυτή την αναζήτηση, κάντε τα εξής:
Regedit =>
HKEY_LOCAL_MACHINE\Software\Microsoft\Windows\CurrentVersion\ExplorerRemoteComputer\NameSpace.
Βρείτε το ακόλουθο κλειδί και διαγράψτε το {D6277990-4C6A-11CF-8D87-00AA0060F5BF}

• ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ XP
1. Τρέξτε regedit και πηγαίνετε στο HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Control\SessionManager\Memory Management, βρείτε τις επιλογές LargeSystemCache και DisablePagingExecutive και κάντε τις τιμές τους 1. Το πρώτο λέει στον πυρήνα των ΧΡ να φορτώνει στην μνήμη και να τρέχει από εκεί, αφήνοντας 4ΜΒ σαν cache του σκληρού δίσκου, οπότε και σαφώς τρέχουν πιο γρήγορα. Το δεύτερο σταματά την μεταφορά κομματιών της RAM στον σκληρό δίσκο, κρατώντας όλα τα δεδομένα στην μνήμη, βελτιώνοντας την ταχύτητα πρόσβασης.
2. Πηγαίνετε My Computer (δεξιό κλικ)>properties>Hardware>Device Manager>System Devices>System CMOS/real time clock (διπλό κλικ)>Resources και δείτε ποιο IRQ έχει (εμένα είναι το 8). Γράψτε το κάπου και μετά πηγαίνετε regedit > HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Control\PriorityControl, κάντε δεξιό κλικ στο δεξιό παράθυρο και επιλέξτε New>DWORD Value. Δώστε τώρα ως όνομα IRQ%Priority, όπου % είναι το νούμερο που έχετε σημειώσει, και δώστε μετά την τιμή 1.
*Για να δείτε την διαφορά, αλλά και για να ισχύσουν οι αλλαγές που μόλις κάνατε, πρέπει να κάνετε επανεκκίνηση.


• ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο ADMINISTRATOR ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ
Τρέξτε το Regedit και πηγαίνετε στο HKEY_LOCAL_MACHINE\ SOFTWARE\Microsoft\ Windows NT\ CurrentVersion\ Winlogon\ SpecialAccounts\ UserList. Δημιουργήστε, εάν δεν υπάρχει ήδη, την τιμή Administrator και κάνοντας διπλό κλικ πάνω της γράψτε την τιμή 1. Όταν θα ξανακάνετε επανεκκίνηση, θα μπορείτε πια να μπαίνετε και σαν Administrator


• ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ CLEAR TYPE
Σώστε το παρακάτω κείμενο σαν cleartype.reg και εισάγετε το στην registry, για καλύτερη εμφάνιση του κειμένου στην οθόνη σας. Πρέπει να κάνετε επανεκκίνηση μετά, για να ενεργοποιηθεί.
[HKEY_CURRENT_USER\Control Panel\Desktop]
"FontSmoothing"="2"
"FontSmoothingType"=dword:00000002
[HKEY_USERS\.DEFAULT\Control Panel\Desktop]
"FontSmoothing"="2"
"FontSmoothingType"=dword:00000002


• ΑΥΞΗΣΤΕ ΤΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΟΥ INTERNET KATA 20%
Το κόλπο αυτό ισχύει μόνο για την Professional έκδοση των Windows XP. Απαραίτητο είναι να έχετε δικαιώματα administrator.Πηγαίνετε Start >Run και γράψτε gpedit.msc.Πηγαίνετε μετά Local Computer Policy > Administrative Templates > Network> QOS Packet Scheduler.Στο δεξιό παράθυρο κάντε διπλό κλικ στο Limit reservable bandwidth,πατήστε στο Enable και ορίστε το Bandwidth limit % στο 0.Μετά κλείστε το παράθυρο και πηγαίνετε Start > My Computer >My Network Connections> View Network Connections> δεξιό κλικ> Properties > και να είστε σίγουροι ότι λέει QOS Packet Scheduler is enabled. Κάντε επανεκκίνηση, και είστε έτοιμοι.

• Πιο γρήγορος τερματισμός των Windows XP.

Όπως και στις παλιότερες εκδόσεις των Windows, έτσι και στα XP, παίρνει περισσότερο χρόνο μέχρι να κάνουν επανεκκίνηση ή τερματισμό όταν είναι ενεργοποιημένος ο ήχος “Έξοδος από τα Windows”. Για να λυθεί αυτό το πρόβλημα πρέπει, απλά, να απενεργοποιήσετε τον άχρηστο ήχο.

Κλικ στο κουμπί “Έναρξη”.
“Ρυθμίσεις” ->
“Πίνακας Ελέγχου” ->
“Ήχοι και Συσκευές αναπαραγωγής” ->
“Ήχοι” ->
αφού επιλέξτε από την λίστα το “Έξοδος από τα Windows” κάντε κλικ στο drop-down μενού (από κάτω) και επιλέξτε το “Κανένας”.
Κλικ στο OK.

• Δημιουργήστε αρχεία που το όνομά τους ξεκινάει με τελεία ( . )

Οι περισσότεροι θα έχετε διαπιστώσει ότι είναι αδύνατον να δημιουργήσετε ή να μετονομάσετε ένα αρχείο, έτσι ώστε το όνομά του να ξεκινάει με ( . )

Και όμως υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να κάνετε κάτι τέτοιο.
2 τρόποι είναι οι ακόλουθοι:

Κάντε κλικ στο “Έναρξη” ->
“Εκτέλεση” ->
Πληκτρολογήστε “CMD” (Για Windows 95/98 πληκτρολογήστε “COMMAND”)

Στο παράθυρο του DOS που θα εμφανιστεί γράψτε:
edit .test
(στην θέση του test, βάζετε το επιθυμητό όνομα που θα έχει το αρχείο).
Στην οθόνη θα εμφανιστεί μια μπλε οθόνη, η οποία είναι ο “κειμενογράφος” του DOS.
Γράψτε ότι θέλετε.
Στη συνέχεια πατήστε “Αρχείο” -> “Αποθήκευση” -> διαλέξτε το σημείο αποθήκευσης στον δίσκο και πατήστε “OK”.

Ο 2ος τρόπος είναι ακόμα πιο σύντομος
Αφού ανοίξετε την γραμμή εντολών του DOS, απλά, πληκτρολογήστε την εντολή:
copy con .test
πατήστε F6 (ή Ctrl + Z) και μετά Enter.

webmastoras copyright:
Ένα επιπλέον –χρήσιμο χαρακτηριστικό- που μπορούμε να προσθέσουμε στον Windows Explorer είναι η δυνατότητα αυτόματης συμπλήρωσης. Παράδειγμα όταν πληκτρολογούμε κάτι στο παράθυρο Run (start > Run...) να συμπληρώνει αυτόματα το υπόλοιπο κομμάτι.

Για να γίνει αυτό πρέπει να προσθέσουμε ένα νέο String Value Key στο HKEY_CURRENT_USER\Software\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Explorer\AutoComplete με όνομα Append Completion και τιμή yes

• Αλλαγή “Κωδικών Εισόδου” (Login Passwords) χρηστών στα Windows XP.

Αφού αποκτήστε πρόσβαση στον υπολογιστή κάντε κλικ στο “Έναρξη” (Start) -> “Εκτέλεση” (Run) και πληκτρολογήστε:
control userpasswords2
Θα ανοίξει ένα παράθυρο με τις ιδιότητες των λογαριασμών του κάθε χρήστη.
Εδώ μπορείτε να αλλάξετε τους κωδικούς για όλους τους χρήστες του υπολογιστή.
Επιπλέον υπάρχουν και κάποιες extra ρυθμίσεις για πιο προχωρημένους χρήστες.

Αν πληκτρολογήσετε:
control userpasswords
(χωρίς το 2)
Θα ανοίξει το κλασικό παράθυρο “Λογαριασμοί Χρηστών”.


• Απενεργοποίηση Windows XP Boot Logo Screen

Είναι δυνατόν να απενεργοποιηθεί η “Οθόνη Εκκίνησης” των XP. Αυτό το trick κάνει λίγο ταχύτερη την εκκίνηση των Windows. Να έχετε υπόψη σας βεβαία ότι κάνοντας μια τέτοια κίνηση, δεν θα βλέπετε διάφορα μηνύματα που μπορεί να εμφανίσουν τα Windows, όπως το chkdsk.

Ανοίξτε το αρχείο C:\boot.ini
Για να το δείτε πρέπει να είναι ενεργοποιημένη η επιλογή “Εμφάνιση Κρυφών Αρχείων και Φακέλων” και να είναι απενεργοποιημένη η επιλογή “Απόκρυψη προστατευμένων αρχείων λειτουργικού συστήματος”.

Προσθέστε το:
/noguiboot
αμέσως μετά το /fastdetect.
π.χ. /noexecute=optin /fastdetect /noguiboot
ΠΡΟΣΟΧΗ! Στην ίδια γραμμή! Αν αλλάξετε γραμμή, εκτός του ότι δεν θα δουλέψει, σε κάθε εκκίνηση του υπολογιστή θα εμφανίζεται η οθόνη επιλογής Λειτουργικού Συστήματος.

Για να επαναφέρετε την “Logo Screen” απλά διαγράψτε την εντολή που προσθέσατε

Οδηγός εγκατάστασης (K)UBUNTU

Μετά το τέλος του κυρίως άρθρου υπάρχουν extra screenshots από την ίδια διαδικασία σε KDE4.

Θα χρειαστούμε

• 1 (ή παραπάνω) PC ή Mac με CD drive, 256MB RAM (για απευθείας εγκατάσταση) ή 384ΜΒ RAM (για liveCD), 4GB ελεύθερο χώρο στο δίσκο (τουλάχιστον)
  
• 1 liveCD του Ubuntu, κατά ισχυρή προτίμηση την τελευταία έκδοση. Σήμερα αυτή είναι η 8.04 Hardy Heron.
• Αρκετή όρεξη και διάθεση να ασχοληθούμε με το αντικείμενο.
• Λίγο αλάτι και πιπέρι.

Προετοιμασία

1. Έχουμε ξεκουρασθεί τις προηγούμενες ώρες. Τώρα ρυθμίζουμε το κάθισμα μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή στις 110-120 μοίρες και την οθόνη έτσι, ώστε το υψηλότερο σημείο της χρήσιμης επιφάνειάς της να είναι κάτω από το ύψος των ματιών μας σε οριζόντιο επίπεδο. Καλό είναι ο φωτισμός να έρχεται από μπροστά ή από τα πλάγια.

2. Μιλάμε για πολύ δύσκολη διαδικασία.
Λένε, ότι μία ώρα εγκατάστασης UBUNTU αντιστοιχεί σε 2 ώρες σκάψιμο και κατανάλωση 1.856 Kcal. Φροντίστε να τα αναπληρώσετε.

3. Πολλοί φοβούνται μήπως χάσουν τα Windows. Αν το μηχάνημα έχει ήδη εγκατεστημένο άλλο λειτουργικό λοιπόν, πάρτε τα μέτρα σας. Αν αυτό είναι Windows, κάντε ένα τηλέφωνο στο Support της Microsoft να ρωτήσετε, αν επιτρέπετε να βάλετε πάνω από Windows Linux. Αν είναι Mac OS, αντίστοιχα στο Support της Apple.

4. Πυροσβεστήρες, προστατευτικά γυαλιά, κατσαβίδια, εντομοκτόνα, μουσική, καφέδες, φυσικοί χυμοί είναι εκ των ων ουκ άνευ.

5. ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΠΛΑΚΑ, οποτεδήποτε πειράζουμε τον σκληρό δίσκο (partitioning και παρόμοια) οφείλουμε να κρατήσουμε αντίγραφα ασφαλείας των σημαντικών μας αρχείων. Κανένας δεν μας φταίει, αν πατήσουμε ένα λάθος ΟΚ ή επισυμβεί μια απότομη διακοπή ρεύματος. Να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε...


Έτοιμοι; Πάμε!

Έχουμε ήδη κατεβάσει από έναν από τους πολλούς ανά τον κόσμο servers την τελευταία έκδοση του Ubuntu σε μορφή .iso. Τους servers αυτούς μπορείτε να τους βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα download του Ubuntu: http://www.ubuntu.com/getubuntu/download.

Καίμε το .iso σε ένα CD. Αν έχετε τον χρόνο και την υπομονή, καλό είναι να το γράψετε σε λίγο χαμηλότερη της μέγιστης ταχύτητας, ώστε να αποφύγουμε τις όποιες --μικρές-- πιθανότητες να στραβώσει το κάψιμο -- και χάσουμε έτσι ένα πολύτιμο CD.

** Θυμίζουμε ότι αυτό είναι ένα liveCD. Δηλαδή, ο υπολογιστής εκκινώντας από αυτό φορτώνει στη RAM τα αρχεία του λειτουργικού και έχουμε ένα λειτουργικότατο λειτουργικό, που δεν έχει πειράξει στο ελάχιστο τον σκληρό μας δίσκο. **

Ρυθμίστε το BIOS του υπολογιστή σας έτσι ώστε κατά την εκκίνησή του να διαβάζει πρώτα το CD/DVD drive.

Αν έχετε modem/ router που συνδέεται μέσω Ethernet, θα αναγνωριστεί η σύνδεση στο Διαδίκτυο από το live Ubuntu αυτόματα. Μην ξεχάσετε λοιπόν να το ενεργοποιήσετε.

Εισάγετε το liveCD του UBUNTU στο CD/DVD drive.

Περιμένετε να διαβάσει ο υπολογιστής το CD και να ξεκινήσει από εκεί.

Η πρώτη οθόνη που θα αντικρίσετε είναι αυτή:

Reduced: 99% of original size [ 646 x 486 ] - Click to view full image

Εδώ μπορείτε να διαλέξετε την γλώσσα, στην οποία θέλετε να σας μιλάει η εγκατάσταση. Εμείς θα χρησιμοποιήσουμε τα Αγγλικά, ώστε να είμαστε σαφείς στους τεχνολογικούς όρους που θα συναντήσουμε παρακάτω. Ζητούμε την κατανόησή σας.

Reduced: 99% of original size [ 645 x 486 ] - Click to view full image

Αυτή είναι η κύρια οθόνη με 5 επιλογές εκκίνησης και άλλες ρυθμίσεις.

Η πρώτη επιλογή (Try Ubuntu without any change to your computer) θα αρχίσει να φορτώνει αμέσως τα αρχεία του Ubuntu Linux στη RAM, μέχρι να βγει σε ένα πλήρες λειτουργικό που θα τρέχει ΜΟΝΟ από τη RAM και δεν θα έχει πειράξει καθόλου το σύστημά σας. Αν αποφασίσετε να προχωρήσετε σε εγκατάσταση μετά τη δοκιμή, μπορείτε να το κάνετε από εκεί (αυτό θα κάνουμε κι εδώ).

Η δεύτερη επιλογή (Install Ubuntu) θα φορτώσει πάλι κάποια απαραίτητα αρχεία, αλλά έπειτα θα ξεκινήσει κατευθείαν ο γραφικός installer της διανομής, χωρίς να έχετε δυνατότητα κατά την διάρκεια της εγκατάστασης να δοκιμάζετε τίποτε άλλο.

Οι άλλες επιλογές είναι σαφείς και δεν θα σας απασχολήσουν σε συνήθεις περιπτώσεις.

Στο κάτω μέρος του παραθύρου έχετε την δυνατότητα κάποιων ρυθμίσεων, όπως περιγράφονται. Πατώντας τα αντίστοιχα λειτουργικά πλήκτρα (F1-F6) θα έχετε τα βοηθητικά παράθυρα:

Reduced: 99% of original size [ 646 x 488 ] - Click to view full image

Reduced: 99% of original size [ 644 x 485 ] - Click to view full image

Reduced: 99% of original size [ 643 x 486 ] - Click to view full image

Reduced: 99% of original size [ 646 x 485 ] - Click to view full image

Reduced: 99% of original size [ 646 x 485 ] - Click to view full image

Κανένα από αυτά δεν χρειάζεται να σας απασχολήσει σε συνήθεις καταστάσεις. Παρετέθησαν για λόγους ξενάγησης.

Για τις ανάγκες του οδηγού μας, θα διαλέξουμε την πρώτη επιλογή.

Ξεκινάει η φόρτωση του λειτουργικού.

Όταν τελειώσει με το καλό η φόρτωση, θα βρεθούμε στο απίστευτου κάλλους default desktop του Ubuntu Hardy. Παρακαλώ υποκλιθείτε.

Reduced: 79% of original size [ 806 x 608 ] - Click to view full image

Όπως βλέπετε από την παρακάτω εικόνα, το λειτουργικό που τρέχει από τη RAM είναι πλήρως λειτουργικό και μπορείτε να το γνωρίσετε από κοντά. Ανοίξτε τα μενού, δείτε τα διαθέσιμα προγράμματα, μπείτε στο Internet για να ελέγξετε τη σύνδεσή σας, μιλήστε στο MSN, κάντε ό,τι αγαπάτε...

Reduced: 79% of original size [ 806 x 608 ] - Click to view full image

Αφού τελειώσετε τις δοκιμές σας και μείνετε ικανοποιημένοι, μπορείτε να προχωρήσετε σε κανονική εγκατάσταση. Το λειτουργικό θα εγκατασταθεί στον υπολογιστή σας και θα εκκινεί από εκεί μετά το πέρας της διαδικασίας.

Αν διπλοτικάρετε λοιπόν στο εικονίδιο Install στην επιφάνεια εργασίας, θα ξεκινήσει ο γραφικός installer της διανομής. Αν εσείς είχατε επιλέξει ελληνικά από την αρχή, θα είναι έτσι:

Reduced: 93% of original size [ 683 x 464 ] - Click to view full image

Όπως και νά 'χει, από αυτήν την οθόνη διαλέγετε σε ποια γλώσσα θα σας μιλάει ο installer από εδώ και πέρα.

Στην επόμενη οθόνη διαλέγετε την χώρα. Αυτό μπορεί να γίνει είτε από τον διαδραστικό χάρτη είτε κατευθείαν από το drop-down μενού. Η επιλογή σας έχει σημασία για τον καθορισμό της ώρας προφανώς. Εμείς στη Θεσσαλονίκη, διαλέγουμε Αθήνα.

Reduced: 93% of original size [ 684 x 463 ] - Click to view full image

Η ώρα αναγνωρίστηκε από την αρχή σωστά. Τώρα ρυθμίστηκε και ως GMT+3:00.

Έπειτα (πάντα με το πλήκτρο Forward) διαλέγουμε τη γλώσσα πληκτρολογίου που θα χρησιμοποιήσουμε κατά την διάρκεια του οδηγού (όταν μας ζητηθεί για παράδειγμα username κτλ.). Εγώ διαλέγω πάντα αγγλικά... Αν διαλέξετε ελληνικά, θα δείτε ότι μπορείτε να αλλάζετε το πληκτρολόγιο με το γνωστό-άγνωστο συνδυασμό Alt-Shift και να δοκιμάζετε στο πλαίσιο εισαγωγής κειμένου πιο κάτω.

Reduced: 93% of original size [ 684 x 463 ] - Click to view full image

Αν τελειώσετε κι από δω, προχωράμε στα... κρισιμότερα. Πατήστε Forward και κρατείστε την ανάσα σας.

Ξεκινάει o partitioner με τον οποίο θα φτιάξετε τις κατατμήσεις σας.

Reduced: 93% of original size [ 683 x 463 ] - Click to view full image

Η δικιά μας εγκατάσταση γινόταν σε έναν άδειο δίσκο χωρητικότητας 40 GB. Πιθανότατα σε εσάς η παρακάτω εικόνα θα είναι λίγο διαφορετική. Ίσως υπάρχει επιλογή για αυτόματη εγκατάσταση του λειτουργικού στον μεγαλύτερο συνεχόμενο κενό χώρο στον δίσκο και άλλη επιλογή στην οποία θα μπορείτε να ορίσετε πόσο χώρο θέλετε να καταλάβει η εγκατάσταση του Ubuntu. Μπορείτε ελεύθερα να επιλέξετε ανάμεσα σε εκείνες.

Reduced: 93% of original size [ 685 x 464 ] - Click to view full image

Εμείς εδώ για "διδακτικούς" λόγους θα επιλέξουμε την manual (χειροκίνητη), η οποία μας δίνει πλήρη ελευθερία να διαμορφώσουμε τον δίσκο μας όπως θέλουμε. Μπήκαμε που μπήκαμε στην διαδικασία, θεωρούμε καλύτερο να πάμε έτσι...

Reduced: 93% of original size [ 684 x 462 ] - Click to view full image

Διαλέξαμε manual λοιπόν και πατήσαμε Forward...

Εμφανίζεται ένας πίνακας με τους διαθέσιμους σκληρούς δίσκους. Εμείς έχουμε μόνον ένα. Προσέξτε πώς ονομάζεται: sda. Ο δεύτερος θα ονομαζόταν sdb, ο τρίτος sdc κ.ο.κ.. Κάνουμε διπλό κλικ πάνω του για να φτιάξουμε κατατμήσεις σε αυτόν.

Θυμίζουμε, ότι ο δικός μας σκληρός εδώ ήταν κενός. Άρα στην δική σας περίπτωση μπορεί να είναι διαφορετική η παρακάτω εικόνα. Σε κάθε περίπτωση, η χρήση του partitioner είναι αρκετά σαφής.

Reduced: 93% of original size [ 682 x 463 ] - Click to view full image

Reduced: 93% of original size [ 685 x 463 ] - Click to view full image

Αν δειλιάσετε, πατήστε Go Back και φωνάξτε "Βοήθεια!".

Αν προχωρήσετε, θα βρεθείτε απέναντι στο εσωτερικό του σκληρού. Εδώ κενός.

Reduced: 93% of original size [ 686 x 462 ] - Click to view full image

Εμείς που δεν έχουμε καμία κατάτμηση, θα αρχίσουμε τώρα να φτιάχνουμε. Όσοι έχετε κάποιες, μπορείτε να σμικρύνετε, να μεγεθύνετε, να διαγράψετε κάποιες, ώστε να φτιάξετε τουλάχιστον τις απαραίτητες κατατμήσεις για τη λειτουργία του Ubuntu. Όλα αυτά με το προγραμματάκι που άνοιξε μπροστά σας.

Οι απαραίτητες κατατμήσεις είναι:

• Μία τουλάχιστον 4 GB για τα αρχεία συστήματος (root - ριζικός κατάλογος) [προτείνεται αν έχετε χώρο να δώσετε γύρω στα 10 GB, αν όχι τουλάχιστον 6-7 -- εννοείται, ότι δεν θα αποθηκεύετε προσωπικά σας αρχεία εδώ]
• Μία για το swap, για το μέγεθος της οποίας ίσχυε 2x του μεγέθους της RAM. Σε σύγχρονο σύστημα όμως με πάνω από 1-2 GB, αυτό δεν έχει νόημα, οπότε τότε αρκεί και 1 GB ακόμα...

Προαιρετικά μπορείτε να δημιουργήσετε:

Μία κατάτμηση για το home. Αυτός είναι ο φάκελος, όπου αποθηκεύονται όλα τα προσωπικά μας αρχεία, ας πούμε χάριν συνεννοήσεως για τους χρήστες των Windows, ότι αντιστοιχεί στο Documents and Settings, μόνο που η φιλοσοφία είναι πολύ διαφορετική... Η ξεχωριστή κατάτμηση home έχει το πλεονέκτημα, ότι μπορούμε να την διαχειριζόμαστε ανεξάρτητα από τα αρχεία συστήματος, με την τεράστια ευκολία, ελευθερία και ασφάλεια που αυτό συνεπάγεται.

Να σημειώσουμε για να μην παρεξηγηθούμε, ότι το home θα δημιουργηθεί ούτως ή άλλως. Τότε όμως θα είναι στο ίδιο διαμέρισμα με την κατάτμηση για τα αρχεία του λειτουργικού (root) και αν ξεχαστείτε και αποθηκεύεται εκεί αρχεία, θα εξαντληθεί ο χώρος για το λειτουργικό! Και αυτό είναι κακό.

Στις παρακάτω εικόνες θα δείτε ότι μπορείτε να ορίσετε κι άλλες προαιρετικές κατατμήσεις, εκείνες όμως είναι για προχωρημένους.

Ασφαλώς πρέπει να ορίσουμε και σε ποιο σύστημα αρχείων θα δομηθεί η νέα κατάτμηση. Από τις παρακάτω εικόνες πάλι θα δείτε ότι υποστηρίζονται αρκετά. Το πιο διαδεδομένο όμως αυτή τη στιγμή στο Linux είναι το ext3. Είναι αξιόπιστο, αρκετά ταχύ, αντέχει στους κραδασμούς και τα απότομα reset/ διακοπές ρεύματος (προσφάτως δοκιμασμένο -- thanks to DEI.gr), οπότε και προτείνεται εδώ. Έχετε κάθε ελευθερία να αναζητήσετε μόνοι σας στο διαδίκτυο τα πλεονεκτήματα των άλλων συστημάτων αρχείων (reiserfs, jfs, xfs κτλ.).

Μια ακόμα σημείωση: ΔΕΝ πρόκειται με τα σημερινά δεδομένα να κάνετε σοβαρή δουλειά από τα Windows με ένα διαμέρισμα σε ext3. Οπότε σκεφτείτε πόση βαρύτητα θα δώσετε σε μία κατάτμηση που θα έχει αρχεία που δεν θα μπορείτε να διαχειριστείτε πλήρως από τα Windows, όσοι ενδιαφέρεστε.

Reduced: 93% of original size [ 684 x 465 ] - Click to view full image

Σημείωση: ΔΕΝ μπορείτε να φτιάξετε πάνω από 4 κύριες (primary) κατατμήσεις στον ίδιο φυσικό σκληρό δίσκο. Μπορείτε όμως να φτιάξετε μία ή παραπάνω extended και μέσα σε αυτές άλλες logical. Αυτά θα πρέπει να τα σκεφτείτε όσο πιο νωρίς γίνεται, για να αποφύγετε στο μέλλον ανάγκη για ανακατανομή του σκληρού. Το Ubuntu μπορεί να εγκατασταθεί μια χαρά και στα δύο είδη κατατμήσεων. Εμείς εδώ θα δημιουργήσουμε τρεις κύριες (primary) κατατμήσεις (root, swap, home).

Πριν από αυτό, δείτε στα γρήγορα τα διαθέσιμα file systems και...

Reduced: 93% of original size [ 685 x 509 ] - Click to view full image

...τις διαθέσιμες προσαρτήσεις των κατατμήσεων που θα φτιάξετε. Θυμίζουμε, ότι από αυτές που βλέπετε, πρέπει να ορίσετε υποχρεωτικά κατάτμηση μόνο για το / (root - ριζικός φάκελος). Από τα υπόλοιπα χρησιμότερο είναι το /home.

Reduced: 93% of original size [ 685 x 464 ] - Click to view full image

Πάμε να φτιάξουμε λοιπόν την πρώτη μας κατάτμηση!

Αυτή θα είναι για το root. Εμείς εδώ θα δώσουμε περίπου 10 από τα 40GB του δίσκου μας (ΥΠΕΡαρκετά).

Δείτε τι διαλέξαμε σε κάθε πεδίο:

Reduced: 93% of original size [ 684 x 463 ] - Click to view full image

Πατώντας ΟΚ εμφανίζεται μετά από ένα σκανάρισμα των δίσκων ο νέος πίνακας διαμέρισης, ο οποίος ΔΕΝ έχει εφαρμοστεί ακόμα!

Στον εναπομείναντα κενό χώρο θα φτιάξουμε τις άλλες μας κατατμήσεις.

Σημείωση: Δείτε πώς ονομάζονται οι κατατμήσεις: sda1. Η επόμενη θα είναι sda2, sda3 κ.ο.κ. κατά σειρά δημιουργίας.

Reduced: 93% of original size [ 684 x 463 ] - Click to view full image

Για το swap λοιπόν, η εικόνα τα λέει όλα. Δώσαμε 1GB ακριβώς:

Reduced: 93% of original size [ 684 x 463 ] - Click to view full image

Εμείς που θέλουμε να έχουμε τα αρχεία μας σε μια κατάτμηση πιο κοντά στον κόσμο του Linux, θα διαθέσουμε όλο τον υπόλοιπο χώρο σε μια ακόμα ext3 primary κατάτμηση, την οποία θα προσαρτήσουμε ως /home.

Reduced: 93% of original size [ 686 x 464 ] - Click to view full image

Να ο πίνακας της διαμέρισης στο τέλος των ενεργειών μας:

Reduced: 93% of original size [ 684 x 463 ] - Click to view full image

Ακόμα τίποτα δεν εφαρμόστηκε στην πραγματικότητα!!! Αυτό θα γίνει μόλις ξεκινήσει η εγκατάσταση...

Ξεφυσάμε με ανακούφιση που καταφέραμε να ξεφύγουμε από τον σκόπελο των κατατμήσεων (έλα μωρέ, εύκολο ήταν τελικά ).

Forward και στην επόμενη οθόνη εισάγουμε το όνομά μας και το username και password που θέλουμε να χρησιμοποιούμε για την είσοδό μας στο λειτουργικό.

Reduced: 93% of original size [ 684 x 463 ] - Click to view full image

Κάπως έτσι:

Reduced: 93% of original size [ 686 x 464 ] - Click to view full image

Η επόμενη οθόνη σε συστήματα που έχουν ήδη εγκατεστημένα Windows θα ανοίξει τον Migration Assistant. Αυτός εντοπίζει τους λογαριασμούς σας στα Windows (ακόμα και από άλλες διανομές Linux) και σας προτείνει να αναλάβει να μεταφέρει τις ρυθμίσεις και τα έγγραφά σας στην νέα σας εγκατάσταση Ubuntu. Ο γράφων δεν έχει εμπειρία της διαδικασίας ούτε έχει τύχει να ακούσει θετικά/ αρνητικά σχόλια για αυτό το χαρακτηριστικό. Δεν θα ασχοληθούμε καθόλου εδώ. Σε όποιον κέντρισε το ενδιαφέρον υπάρχει το πλούσιο σε πηγές Διαδίκτυο. Ίσως μελλοντικά αφιερώσουμε κάποια λόγια και για αυτό το εργαλείο.

Έτσι προσπερνάμε το Step 6 και πάμε στο Step 7: Ready to install!

Εδώ έχουμε σε μία σελίδα μία περίληψη με τα στοιχεία, τις ρυθμίσεις και τις κατατμήσεις που φτιάξαμε διαγραμματικά. Ελέγχουμε ΚΑΛΑ, αν όλα είναι όπως τα θέλουμε:

Reduced: 79% of original size [ 804 x 550 ] - Click to view full image

Στο τέλος της σελίδας αναφέρονται οι κατατμήσεις που θα δημιουργηθούν και θα φορμαριστούν. Από δω και πέρα δεν υπάρχει επιστροφή... Γι' αυτό σιγουρευτείτε, τι επιλέξατε να διαγραφεί και να φτιαχτεί.

Στο ίδιο παράθυρο όμως υπάρχει ένα πλήκτρο, που δεν του δίνουμε συνήθως πολλή σημασία. Ίσως δεν το τονίζει αρκετά και ο installer... Το πλήκτρο Advanced... κάτω δεξιά.

Reduced: 93% of original size [ 685 x 463 ] - Click to view full image

Πατώντας αυτό το πλήκτρο μπορούμε να ορίσουμε πού θα εγκατασταθεί ο GRUB.

Όπα! Άγνωστη λέξη;

GRUB είναι ο bootloader που χρησιμοποιεί πλέον η συντριπτική πλειοψηφία των διανομών Linux. Είναι αντίστοιχος του NTloader των Windows. Είναι το πρόγραμμα που αναλαμβάνει να κατευθύνει τον υπολογιστή στην ορθή εκκίνηση του λειτουργικού που θα επιλέξουμε. Με την διαφορά, ότι ο GRUB με χαρά θα ξεκινήσει τα Windows, ενώ το αντίστροφο δεν προβλέπεται.

Εκ προεπιλογής λοιπόν ο GRUB θα εγκατασταθεί στο MBR του σκληρού δίσκου όπου μπαίνει το Ubuntu. Το παράθυρο με τις ρυθμίσεις που ανοίξαμε, μας δίνει την δυνατότητα να ορίσουμε άλλο σημείο: μια κατάτμηση αντί του MBR, μία δισκέτα floppy, ίσως ένα stick ή να μην εγκαταστήσουμε καθόλου τον GRUB. Δείτε τι δυνατότητες μας δίνει στο drop-down μενού:

Reduced: 93% of original size [ 684 x 463 ] - Click to view full image

Τώρα θα πείτε, "εγώ τι διαλέγω τελικά;". Εξηγούμαστε:

Αν θέλετε να φτιάξετε dual boot σύστημα με Windows που βρίσκονται στον ίδιο φυσικό δίσκο, αφήστε την ρύθμιση ως έχει. Θα αναλάβει ο GRUB να ξεκινάει και τα Windows και το Linux. Κατά την εκκίνηση του υπολογιστή θα βλέπετε την οθόνη του GRUB πλέον για επιλογή λειτουργικού.

Να σημειώσουμε ότι, αν για οποιονδήποτε λόγο διαγράψετε την κατάτμηση του Linux, θα πρέπει να περάσετε από μια γρήγορη και απλή συνήθως διαδικασία αποκατάστασης του NTloader στο MBR μέσα από recovery console του CD των Windows.

Αν θέλετε να φτιάξετε dual boot σύστημα με Windows που βρίσκονται σε άλλο σκληρό δίσκο, σκεφτείτε τι θέλετε... Ο GRUB μπορεί ευχαρίστως να αναλάβει όπως παραπάνω, αρκεί να είναι συνδεδεμένος ο δεύτερος δίσκος κατά την διάρκεια της εγκατάστασης. Κάποιοι για δικούς τους λόγους θέλουν να έχουν στον ένα δίσκο τον NTloader να ξεκινά τα Windows και στον άλλο τον GRUB να ξεκινά το Linux. Τότε όμως πρέπει να αλλάζουν κάθε φορά την σειρά εκκίνησης των δίσκων από το BIOS.

Αν είστε έμπειρος χρήστης, μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε, ακόμα και να μην εγκαταστήσετε τον GRUB, αλλά άλλον τρίτο bootloader.

Εν κατακλείδι, αν δεν ξέρετε, δεν χάνετε τίποτα να το αφήσετε ως έχει. Γι' αυτό και οι ρυθμίσεις αυτές δεν προβάλλονται πολύ. Το μόνο που πρέπει να προσέξετε είναι να μην πειράξετε λάθος κατατμήσεις. Από λάθος bootloader δεν πέθανε ποτέ κανείς. Αυτό φτιάχνεται και αργότερα.

Το πιστεύετε; Φτάσαμε στο τέλος! Με ένα κλικ στο Install δεν πρόκειται να πάρετε ΚΑΜΙΑ άλλη ερώτηση. Θα ξεκινήσει η εγκατάσταση του Ubuntu με μια λιτή μπάρα που θα σας ενημερώνει μες στις άκρες τι τρέχει κάθε στιγμή.

Σε ένα σύγχρονο υπολογιστή η διαδικασία δεν θα πάρει από δω και πέρα πάνω από 20-25 λεπτά.

Εδώ ο installer συνδέεται με servers του Ubuntu και βλέπει αν όλα πάνε καλά με τις συνδέσεις. Γι' αυτό και το ιδανικό είναι να έχετε ένα modem/ router σε Ethernet που θα αναγνωριστεί αμέσως αυτόματα. Μην ξεχνάτε ότι ό,τι πρόγραμμα θέλετε θα το κατεβάζετε από τις αποθήκες της διανομής.

Και να που η εγκατάσταση ολοκληρώθηκε! Με ένα απέριττο μήνυμα σας προτείνει να κάνει reboot στο νέο σας λειτουργικό ή να συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε το liveCD. Αν κάνετε reboot, σε λίγα δευτερόλεπτα θα πετάξει το CD από το drive και σε λίγο θα είστε στο νέο Ubuntu σας. Σημειώνουμε ότι δεν θα βρεθείτε μπροστά σε άλλες εκπλήξεις/ ερωτήσεις/ μέτρηση του σκορ του υπολογιστή σας/ ρύθμιση του desktop και κάτι άλλα που θυμόμαστε από άλλες εγκαταστάσεις και λέγαμε "πότε θα τελειώσει; - πότε θα τελειώσει;".



Φωτογραφικό ταξίδι στην αντίστοιχη διαδικασία εγκατάστασης του
Kubuntu 8.04 (KDE 4 Remix)

Εκκίνηση από το liveCD...



Επιλογή "Try Kubuntu with KDE4..." και φόρτωση του liveCD...



Η επιφάνεια εργασίας από το liveCD...



Εκκίνηση της εγκατάστασης από το εικονίδιο Install στο Desktop...
Διαδοχικά ορίζουμε: Γλώσσα εγκατάστασης, Ζώνη ώρας, Πληκτρολόγιο...



Διαχείριση κατατμήσεων (βλ. στον πλήρη οδηγό για λεπτομέρειες και συμβουλές)...



Ορισμός username/ password...



Περίληψη/ Τελευταία επιβεβαίωση επιλογών εγκατάστασης...
Επέμβαση στον GRUB (βλ. πλήρη οδηγό)...



Διαδικασία εγκατάστασης!...



Ολοκλήρωση εγκατάστασης, επανεκκίνηση και είσοδος στο νέο μας λειτουργικό!!!